16.07.18

Zwerven - David Wouters

De winter en het vroege voorjaar zijn nooit mijn beste periode van het seizoen. De aastijden liggen steevast overdag en ik zwerf dan maar wat rond om toch even het hoofd leeg te maken. In de eerste helft van het jaar heb ik dan ook op 5 verschillende plaatsen mijn heil heb gezocht. Meer vissen op het gevoel en dan ook afdruipen als er zich geen kans lijkt voor te doen. Na bijna 30jaar karperen is aan de waterkant vertoeven dan ook veel meer als vangen geworden.

In april, kwam die eerste zachtere zuidwesten en wist ik precies waar ik moest zijn. Een social werd ingepland en alhoewel de watertemperatuur nog aan de lage kant zat, liep de eerst hengel al in het midden van de nacht af voor mijn maat. ’s Morgens mag ikzelf de tweede run verzilveren en is de eerste vis van groot water een feit. Een week later gaan de temperaturen erg de hoogte in en kan ik een zware schub spotten in een ondiepe baai. Als die hengel om 2u ’s nachts afloopt, stijgt de adrenaline. De vis gaat er als een speer vandoor en ik vrees het ergste met de rietvelden. Als ik in de baai aankom, zie ik mijn leader wijzen naar de eerste ontluikende rietstengels en is de vis spoorloos. Ik baal… ’S Morgens mag ik een kleinere schub landen als troostprijs.
De zoektocht naar een target zet ik verder gedurende een reeks nachten in mei en juni. Mijn target komt twee keer uit de zone waar ik bezig ben op een week tijd, maar telkens mis ik mijn kans. Een geloste vis in die week strooit nog wat extra zout op de wonde. Enkele weken later kan ik dan toch nog het net onder Black Jack schuiven. Na een hectische run verspeelde ik deze gigant ook nog bijna wanneer hij sneller bij de struik was dan ik bij mijn hengel.

Gedurende de weken dat ik actief ben op het water, loop ik steeds achter de feiten aan. Door het gebrek aan tijd om te observeren overdag pak ik steeds uit in de verkeerde zone en hou ik het ook voor bekeken tijdens de te drukke zomerperiode. Het voelt meer als een opgave, wat ik niet meer wil. Dus wijk ik uit naar een ander water waar ik in alle rust mijn ding kan doen. Tijdens het eerste nachtje, krijg ik ’s ochtends een halve run. Als ik uit de bus klauter hangen de ‘Whites’ nog op dezelfde hoogte. Ik informeer even of ik geen aanbeet doorkreeg van de visser die even hogerop zat. Deze ontkent… Bij het uitdraaien zie ik echter dat het een gemiste aanbeet betrof. Het zit me niet mee dit jaar!

Tijdens een volgende social lijkt het geluk eindelijk te keren. We schrijven 4 vissen bij op een kort nachtje en het vertrouwen groeit terug. Ik besluit om nog een nachtje extra te pakken die week met de dochter en opnieuw komt er een parel boven water!
Het genieten mag zo gerust verder gaan. Na 5 jaar de focus gelegd te hebben op afgesloten water, is de circel voor even rond. Ik ga me in de zomer terug even toe leggen op die stromende kale bak met water…

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE