31.10.16

Werpend succes - Ben van Boekel

In mijn vorige catch report “Stealth modus” nam ik jullie mee naar mijn tactiek op het syndicaat water. Inmiddels zijn we een aantal weken verder en ik kan jullie vertellen, de tactiek werkt nog steeds! De eerste sessie van het najaar verliep, zoals jullie dus hebben kunnen lezen, boven verwachting goed. Voor mij reden genoeg om maar eens flink door te zetten!

Het is een weekje later op woensdag als ik direct uit mijn werk naar het water rijd en zie dat mijn beoogde stek vrij is. Gelukkig maar, want in de afgelopen dagen heb ik op regelmatige basis kleine hoeveelheden voer te water gelaten. Zoals altijd worden de rigs snel op de stekken gepositioneerd en is het tijd voor een bakje koffie. Rond een uurtje op 20:00 krijg ik de eerste paar piepen op mijn rechter hengel en niet veel later volgt de verlossende run. Als ik het net steek onder een kleine schubkarper, verdwalen mijn gedachtes naar de mogelijke topvissen van het water. Zouden zij ook op het voer hebben gezeten?

Twee uurtjes later is het dezelfde Delkim die van zich laat horen. Helaas schiet deze vis net voordat ik hem boven het net kan trekken los. Overduidelijk een spiegelkarper van boven de 10 kilo. Ik baal er eigenlijk maar kort van, want ik wil zo snel mogelijk die hengel weer terug op de steunen hebben. Na deze aanbeet blijft het urenlang stil, tot dat ik in de vroege ochtend wederom met dezelfde hengel in mijn handen sta. Dit keer is het toch echt anders, de vis voelt loom en zwaar! Na een goede dril mag ik een vis genaamd “de Dooie” verwelkomen. Met 20,7 kilo een van de toppers van het water! Ik kom hierdoor wat later op mijn werk maar dat deert niet, het voelt als de kers op de taart!

Het is inmiddels herfstvakantie in het zuiden van Nederland en ook ik mag hier van gaan genieten. Op maandag middag arriveer ik aan het water met in het vooruitzicht zeeën van tijd. Het voelt hier bijna als routine, hengels wederom op dezelfde stekken en maar kijken wat er gebeurd. Zodra de avond valt en het donker wordt merk ik direct al veel meer activiteit op dan de voorgaande sessies. Het centrale deel van het water lijkt wel op een dolfinarium, zo veel vis springt er. Toch besluit ik om het eerst nachtje niets te veranderen, aanpassen kan natuurlijk altijd nog. Achteraf geen slechte keuze, want rond de klok van 22:00 uur vang ik een van de zwaarste schubkarpers van het water.

De volgende dag komt een maatje van mij ook vissen en vertel ik hem over het dolfinarium. We besluiten om de voerboot eens aan te zwengelen en tussen de springende vis, een van zijn rigjes te droppen. ’s Avonds genieten we van een biertje en kletsen we wat over de bewoners van dit prachtige water. Als snel komt er een einde aan dit gesprek en zet ik een sprintje in naar mijn rechter hengel. Het resultaat is een prachtige dikke spiegel van ruim 16 kilo! Na wat foto’s en het re-positioneren van de hengel besluiten we om te gaan slapen. Tijdens openritsen van de tent knalt de verre hengel van mijn maat er uit. Na een goede dril weet hij “de Overbeet” te landen, de vis klokt 16,2 kilo. Pfoeee dit kan nog wel eens een dolle sessie worden grappen we naar elkaar.

Uiteindelijk blijkt de euforie iets te groot, want de daaropvolgende nacht vangen we niets meer. Het water ligt er anders bij, eerder dood dan levend. We besluiten om op te ruimen en naar huis te gaan. Tot volgende week zeg ik in mezelf bij het dichtdraaien van de poort…

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE