12.08.15

Weersverandering - Alexander Kobler

Caroline en ik zijn sinds het einde van juli opnieuw terug in Duitsland, waar we mijn familie bezoeken en we nog het een en ander af te werken hebben voor ons boek dat het einde van dit jaar zal verschijnen. Bij het aanbreken van het slechte weer in het zuiden van Duitsland besloot ik om een paar nachten te gaan vissen. Ik was zeker dat deze karpers zouden vreten na een periode van grote hitte midden juli met temperaturen tot wel 38 graden Celsius!

We voederden met een mix van tijgernootjes en vismeel-boilies langs een gedeelte van de oever met overhangende bomen. Helaas beet de eerste nacht niets en ik was wel wat verrast daar de condities top waren volgens mij. De daaropvolgende ochtend zag ik een karper springen aan de andere kant van het meer en ik speelde meteen met de gedachte om van plaats te wisselen. Wanneer ik 's morgens een beetje wat afwezig naar mijn hengels tuurde, zag ik plots hoe een van mijn draden lichtjes naar voren spande. Ik zag de beet sneller dan de Delkim kon piepen. Plotseling begon ook de draad van de tweede hengel zich te spannen. Ik sloeg de eerste hengel aan in de veronderstelling dat de vis in de draad van de andere hengel gezwommen was, maar ik merkte direct op dat dit eigenlijk niet het geval was. We hadden twee synchroon lopende beten! Caroline sloeg dan de linkse aan en we drilden gelijktijdig. Beide vissen trokken heftig in de richting van een eilandje. Ik moest druk maken om te verhinderen dat mijn vis achter het eiland trok. Helaas verloor ik hem. Caroline gaf me meteen haar hengel over om ook deze vis tijdig te stoppen voor dat eilandje. Dit keer lukte het ons wel. We vingen na een pittige dril een prachtige spiegel karper met een vette 24,4 kg! De vis bleef nog even in het vangnet, zodat ik snel een nieuwe onderlijn, reeds voorbereid met aas aan de kwik-link kon vastmaken en de Dark Matter Sleeve erover kon schuiven om zo snel mogelijk de hengel opnieuw uit te werpen. Enkele minuutjes later hing er de volgende aan, een schub karpertje van ongeveer acht kilo. De rest van de dag verliep verder rustig.

Ken je dat? Wanneer men wacht en wacht tot het moment dat je het wilt opgeven, je er niet meer in gelooft en denkt eraan om van plaats te wisselen...en je toch nog uiteindelijk die beet bekomt! In ons geval, drie beten in minder dan een half uur. Gek toch dat karpers soms korte (b)eet-tijden hebben en de rest van de dag vaak het voeder lijken te negeren. Vreten ze dan gewoon niet meer de rest van de dag of interesseren ze zich niet voor onze boilies? Ach ja, ik dacht natuurlijk dat dit zelfde spelletje de volgende ochtend rond tien uur zich opnieuw zou voordoen. Immers deze keer vingen we 's nachts de vis. Het waren twee schubs waarvan een van 20,4 kg. De volgende morgen, terwijl ik hoopvol op de tien uur beet wachtte, gebeurde er niet veel. Bijna logisch, toch? Het "slechte" weer had zich tevens veranderd naar het "goede" warme weertje van voorheen. De zon scheen opnieuw en het werd heet. In feite deed er zich in de laatste nacht en de volgende ochtend zich niets meer voor. We stapten op nadat de hitte was teruggekeerd. De magie van de weersverandering was voorbij.

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE