23.11.15

Van "het Albert" naar de put - David Wouters

Het is inmiddels oktober als ik me installeer op ‘mijn punt’ die me een prachtig uitzicht geeft over een oase van rust. Nooit had ik gedacht dat ik zo’n rust zou ervaren op een afgesloten put. Het kraakhelder water en de weeldirige plantengroei maken het plaatje compleet. Onder water zwemmen er stuk voor stuk unieke exemplaren die tot menig verbeelding spreken. Ik had niet durven dromen dat ik hier ooit mijn lijnen kon natmaken. Maar nu geniet ik met volle teugen van deze realiteit…

De Tempest air is hier mijn geliefd onderkomen. Zodoende beleef ik mijn avontuur stukken intenser. Stiekem hoop ik ook om zo het trekgedrag van de karpers eerder te doorgronden. De onderwaterbewoners spelen het spel erg slim en tot op heden was ik nog niet succesvol. Zoals zo vaak in het verleden zoek ik mijn eigen weg. Maak ik vaak verkeerde keuzes als ik start op een nieuw water om iets te forceren met de beperkte tijd voor handen. Zo was het voorjaar weer een harde leerschool. Maar net dit schaken zorgt ervoor dat de hobby een boeiende materie blijft…

Het is alweer tegen de klok van elven als ik alle rigs subtiel op hun spots heb afgelegd op dit doordeweekse nachtje. Ik tuur nog even over het water om dan mijn slaap proberen te vinden. Voor ik het weet is het opruimen voor een nieuwe werkdag. De wekker zet ik bij het eerste licht om voor vertrek rond half negen ’s ochtend nog wat observeertijd te scoren.

Tuut…. Tuut …. TUUUUUUTTTTT, slaapdronken duurt het erg lang voor ik door heb dat er een hengel staat te stuiteren. Het lijkt een eeuwigheid vooraleer ik besef wat er gaande is. Ik vloek op mezelf omdat er kostbare seconden verloren gaan eer ik in de boot zit. Ik baal terwijl ik in een ijltempo boven de vis probeer te geraken. Dit mag niet mis gaan!

Gelukkig heeft de vis voor het hazenpad naar dieper water gekozen en kan ik zonder dat de lijn in het wier blijft haperen makkelijk boven de vis komen. Na wat trekwerk met mijn opponent die diep onder de boot blijft bonken, doorbreekt de vis voor de eerste keer de oppervlakte. Een donkere spiegel vlucht met een krachtige staartslag terug de diepte in. Bij de derde poging, kan ik het net onder de vis schuiven. Euforie is mijn deel! Eenmaal op de kant blijkt het ook nog eens een echte parel te zijn. Het blijft kicken die eerste vis van een nieuw water…

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE