11.02.13

Underwater Revelations deel 4 - Ali Hamidi

Het elimineren van de gevaren zone

Nu ik weer terugdenk aan de periode dat wij de Underwater 7 en 8 video´s maakten en met 2 tot soms wel 4 man in een klein tentje naar de beeldschermen zaten te kijken komen weer een hoop herinneringen boven. Ik kan gerust zeggen dat ook ik enorm veel geleerd heb en mijn eigen visserij na die tijd hierop heb aangepast. Ik hoor Danny nog steeds zeggen: „Dit is uiteindelijk maar één situatie. Een plek op een water tussen al die miljoenen andere plekken die je kunt tegenkomen als je door europa reist op zoek naar grote karper“. Op zich heeft hij gelijk, maar aan de andere kant, een karper is nu eenmaal een karper. Natuurlijk azen karpers in wier anders als op een harde bodem, maar ik geloof dat wij met deze video´s een zeer goed gemiddelde laten zien van het gedrag van karpers op een zwaar bevist water.

Een vreemd object in hun “huiskamer” wat er anders nooit is geweest zal het vertrouwen van de karper met een factor 10 beïnvloeden. Dit is volgens mij dan ook de reden waarom we drie dagen nodig hadden om door middel van ons voer de karpers, overdag én azend, voor onze video camera´s te krijgen. Hier kun je nog aan toevoegen dat je uiterst helder water nodig hebt om goede beelden te krijgen en de stek die bevist wordt geen zachte bodemdeeltjes mag bevatten die het zicht uiteindelijk kunnen beïnvloeden. Op de visplek mag ook geen wier zijn, want hierin bevinden zich ook weer losse deeltjes die door azende karpers opgewoeld kunnen worden waardoor het zicht minder kan worden. Je bent dus verplicht op een harde én schone bodem te vissen.

Ik kan soms wel gek worden als mensen mij vragen waarom we geen beelden hebben van azende karpers in een meer natuurlijke omgeving. Hebben jullie dan echt geen idee hoe stom dit klinkt? Volwassen mannen met zulke vragen! Ooit eens gezien hoe snel de oever troebel wordt en hoe lang het duurt om weer helder te worden wanneer je ook maar één voet op een zachte bodem zet?

Al deze factoren zorgden er van te voren al voor dat wij niet op plekken konden vissen die normaal gesproken als natuurlijke voedselbron voor de karpers dienen en wij de karpers als het ware op een totaal nieuwe stek moesten krijgen. Natuurlijk zijn er nog moeilijkere situaties te bedenken zoals een glashelder water met een zéér lage bezetting. Probeer hier maar eens een karper op een totaal nieuwe plek te krijgen. Geloof me echter als ik zeg dat wij door de tijdsdruk en het scenario van het filmen ook op St Johns, waar voldoende karpers zwemmen werkelijk al onze ervaring en tactieken moesten inzetten.

We waren het er wel over eens hoe goed zoete maïs tijdens deze opnames werkte. Mijn vriend Richard Stewart vatte het allemaal heel mooi samen met de volgende zin: „Na deze video wordt zoete maïs, de nieuwe zoete maïs“. Een mooie woordspeling, die je doet afvragen waarom dit zeer goede aas zo snel in de vergetelheid is gekomen.

Een andere belangrijke factor tijdens het filmen was het bevoeren van een veel groter gebied buiten onze eigenlijke visstek. Dit is gelukkig iets dat ik eigenlijk altijd al deed, maar toch... Ik ben geen fan van dichte voerplekken, maar verspreid het zodat de karpers ook daadwerkelijk moeten zwemmen om het te vinden. Een belangrijk nadeel van videocamera´s en beeldschermen is het feit dat je je uiteindelijk alleen nog maar gaat richten op het gebied dat je kunt zien. Tom Dove maakte ons hier zeer snel op attent en benadrukte het feit dat wij ons op een veel groter gebied moesten concentreren. Voer op dezelfde manier als dat je normaal tijdens het vissen ook zou doen, verspreid je voer en gooi niet alles op één plek. Dit maakt het voor de karper nog makkelijker om het verschil tussen veilig en gevaarlijk te herkennen. Houd de karper bezig en laat hun zelfvertrouwen groeien, zodat ze uiteindelijk sneller voor de camera komen. Deze psychologische koude douche maakte ons weer wakker. Ondanks dat ik zelf ook zo viste was ik blind geworden voor wat er nu werkelijk gebeurde, door het kijken naar de beeldschermen.

Door deze „kleine“ aanpassing konden wij het gedrag van de karper bijna direct veranderen. Tom voerde de Mainline Cell en Hybrid boilies nu niet meer alleen bij de camera, die een gebied van
+/- 1,5 vierkante meter liet zien, maar over een gebied van 50 meter lang en ongeveer 8 meter breed. Het leek een gewaagde zet, maar het aantal vissen dat besmeurd was met klei werd met de dag groter en groter. Ook de kleur van het water veranderde langzaam door het gedrag van de karpers. Ze zaten veel beter op het voer en zwommen van de ene plek naar de andere op zoek naar meer. Deze tactische move zorgde ervoor dat de karpers uiteindelijk veel makkelijker voor de camera kwamen, hun vertrouwen in het aas was zo groot geworden dat zij zich bijna nergens meer aan stoorden en was de basis voor een fantastische sessie. Of er nu een camera in het water staat of niet, het verspreid aanbieden van voer is in veel gevallen een sleutel tot succes.

Ook nu weer maakt een klein detail een enorm GROOT verschil…

Tot de volgende keer,

Ali Hamidi

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE