21.08.15

Timemanagement - Pieter Bosseloo

Tot even geleden viste ik twee tot drie nachten per week, en trok ik er een vijftal keer per jaar op uit voor een avontuur op, voor mij, grote onbekende wateren. Karpervissen beheerste mijn leven, alles moest ervoor wijken. Toentertijd vertelde een, iets oudere, vriend mij tussen pot en pint dat ik mijn vistijd steeds meer zou zien inkrimpen naarmate dat ik ouder zou worden. Toen vond ik dat verschrikkelijk angstaanjagend, nóg minder tijd voor mijn grootste passie?! Vandaag is zijn voorspelling al even realiteit. In het begin had ik daar erg veel last van, maar ondertussen ben ik behoorlijk afgekickt en geniet ik weer van elk schaars moment aan de waterkant. Meer en meer besef ik dat er naast het vissen ook andere belangrijke zaken zijn in het leven. Zo geven ook verschillende “grote namen” in de karperscène grif toe dat ze spijt hebben dat ze die andere zaken zo weinig aandacht hebben gegeven. En ja, eens je de 50 gepasseerd bent is het inderdaad erg laat om daar nog op terug te komen. Carpfishing was my life, today its just a part of it.
Ik begin steeds meer mijn beperkte vistijd op een realistische manier in te vullen. De grootse dromen en avonturen van even geleden passen jammer genoeg niet meer in de weinige vrije tijd die ik nu heb. Ook de prestatiedrang die in mijzelf, als visser, willens nillens aanwezig is, kan ik steeds beter relativeren. Al doende leer ik om te gaan met de tegenstellingen tussen mijn vissershart enerzijds en deze bizarre wereld anderzijds… Een sessieverslagje van mijn laatste vistripje kan dit illustreren.
Op donderdag 28 mei kon ik eindelijk vertrekken voor een verlengd weekend aan de oevers van een Frans meer. Wegens een overvolle agenda de dagen/weken voorafgaand aan de sessie was ik totaal niet voorbereid. Op de nacht van woensdag op donderdag laadde ik zo goed als mijn hele viskelder in mijn wagen, alleen zo was ik verzekerd dat ik niets zou vergeten. Een hele wirwar van hengels, boten, end tackle en aas vulden mijn wagen tot de nok. Een camionette vol met chaos, bestuurd door een passionele ziel met de drang om voor enkele dagen weg te vluchten van alles. Al enkele weken droomde ik vaak weg van dat ene meer van rond de 100 hectaren. In mijn zoektocht was ik er ooit eens voorbij gewandeld. Ik had geen flauw benul van wat er rondzwom, maar die ene blik die ik ooit op dat meertje had geworpen was mij bijgebleven en trok geweldig aan. De aankomende vistrip zou ik een tipje van de sluier oplichten, ik snackte naar de kick van het onbekende.
Onderweg naar mijn ongekende bestemming kwam ik tot rust, en had ik even tijd om de situatie te overdenken. Jammer genoeg was ik niet echt goed voorbereid, ik had totaal geen info van het beoogde water en zelfs de hengels moesten nog worden gemonteerd. Bovendien leed ik onder een acuut slaapgebrek. Ik had dus minstens een hele dag verkenning voor de boeg, waarna ik de chaos in mijn vismobiel nog hengelklaar moest maken. Na al dat werk, waar ik de energie echt niet meer voor had, zouden er nog slechts 2 volledige visdagen resten. Uitstekend voor een verkenningssessie, maar dit voorjaar had ik erg weinig gevist wat maakte dat ik toch wat meer verlangde. Misschien moest ik maar meer bekende oorden opzoeken, wat garant zou staan voor meer rust en dus meer genieten van het vissen. En laat dat nu net hetgene zijn waar ik zo hard nood aan had.
Prima, de kogel vloog door de heidense Kerk, het zou een mij beter bekend circuitwater worden. Een telefoontje met mijn Franse vriend bevestigde deze beslissing, het was er kennelijke erg rustig. Bovendien had facebook mij verraden dat er behoorlijk werd gevangen de voorbije week. Na een rit van een kleine acht uur kwam ik aan de waterkant. Mijn Franse vriend stuurde mij richting een bepaald deel van het water, waar er behoorlijk wat vis zou vertoeven. Na twee uur observeren, en enkele springende karpers later, besloot ik toch om elders uit te pakken. Deze keer zou ik mijn gevoel volgen, en mijn algemene vermoeidheid maakte dat ook de factor comfort mee in rekening werd genomen. De eerste twee nachten zou ik kamperen op een gemakkelijk te bereiken nachtstek. Daar aangekomen zette ik mijn tent op en viel ik de rest van de dag en nacht in slaap. Toen ik in de volgende ochtend waker werd had ik dus al 1/3de van mijn vistijd al slapende doorgebracht. Helemaal niet van mijn gewoonte, maar ik was wel in topvorm! De hengels werden gemonteerd met Apex Braid, ideaal om over het alom aanwezige wier te vissen. Ik koos ervoor om met een safety-chod systeem te vissen, zodat mijn onderlijn zich bij lijnbreuk vlot van de XT Snagleader kon schuiven. Met voorslagknopen moet je nu eenmaal opletten! Twee hengelllengtes van dit voorslagmateriaal moesten mij wapenen tegen de onder water aanwezige grindbulten, en verzekerde dat deze laatste meters helemaal zouden afzinken tot de bodem.
Mijn tactiek bestond eruit om een brede strook grof aan te voederen in een zone waar ik vrijwel altijd vis had in het verleden. Niet veel vis, maar wel enkele grote beren. Zou het deze keer ook zo verkeren? De andere hengels vaarde ik uit op andere stekken en met alternatieve methodes, experimenterend, op zoek naar succes. Een halve dag later zat ik eindelijk achter de hengels, genieten was dat! Ik nam rustig de tijd om uitgebreid te dineren, waarna ik helemaal opging in een zalig rustgevend kader. Mijn gedachten dreven weg naar dat ongekende meer waar ik op dat moment ook had kunnen zitten. Ik zou daar dan volop aan het verkennen zijn, zoekend en werkend. Mijn gevoel zei dat ik de juiste beslissing had gemaakt, zo genoot ik van een intense rust. Een strakke en koude noorderwond beukte op de overkant, maar ik genoot van de warmte van de zon, van de wind verscholen achter een beschermend talud. Tot 30 meter van de oever was het water glad als een biljarttafel, waarna twijfelende waterrimpels het begin vormden van de schuimende golven die een 400 meter verder volop tegen de overkant beukten. Ik zat hier zalig goed! Het besef dat ik nog minstens 24u op deze stek zou verblijven bevestigde nogmaals het zo belangrijke gevoel van rust. Ook al sprong er regelmatig een vis aan de overkant, ik gaf mijn bakkenzone eerst een goede kans!
En zo geschiedde… De eerste nacht was gelijk goed voor 3 vissen, waarvan er slechts eentje minder dan 18kg woog. Jammer genoeg had een van de drie een gebroken staart, wat mij toch wel een wrang gevoel gaf. Even verlangde ik terug naar maagdelijk karperbekken en ongeschonden karperlijven. Ach ja, het leven zal zelden perfect zijn en op alles valt wel iets aan te merken. Aangezien ik goed uitgeslapen was de dag voordien, kon ik na deze slapeloze nacht gewoon volgas doorgaan. Om 8u in de ochtend krijg ik bezoek van een van mijn Franse vrienden. Ik begroet hem hartelijk, ook omdat hij beladen is met streekspecialiteiten. Dit wordt samen nagenieten van een heftige nacht, dorst zal worden gelaafd en honger gestild. Na enkele mokken koffie zetten we samen de vissen op foto. Deze aimabele karwei wordt rond 9u30 afgesloten met wederom een volle run. Mijn Franse kameraad weet niet goed wat er gebeurt, maar onder mijn krachtige aanwijzingen varen we al snel richting de vis. Wanneer we bij de vis komen voer ik de druk op. Terwijl mijn makker zich verbaasde door de plooicurve van mijn Daiwa Longbow, nam de karper ons op sleeptouw. De kracht en de vastberadenheid van deze vis boezemde mij respect in. Aangezien ik voor de volle 100% vertrouwen had in de door mij gebruikte systemen was ook ik vastberaden, de longshank X in maat 4 is mijn vaste partner in crime wanneer de omstandigheden best zwaar kunnen worden. “Een longshank wanneer er zwaar gedrild moet worden?”, voel ik velen van jullie denken; Jazeker, mits heel het rigje klopt kan ik mij niets beter wensen! Vol zelfvertrouwen aan beide kanten van het kamp gaat het gevecht even door. Na een 10-tal minuten worden we een grote bleke schim gewaar op enkele meters onder de boot. Een onversneden adrenalineshot recht in mijn hart. Een zucht van oprechte bewondering van mijn Franse vriend. Bij elke spurt die de karper telkens weer blijft nemen bouwt de spanning zich op. Zoals wel vaker komt de karper plotsklaps aan het wateroppervlak te liggen, en mijn makker schuift het schepnet onder zijn imposante lijf. Het blijkt een hommer te zijn, ruimschoots langer dan een meter… KABOOM, een shot van onversneden blijdschap, recht door mijn hart.

Na een geweldig fijne fotosessie voer ik snel nog even de stekken aan, waarna mijn vriend en ik ruim de tijd nemen om te aperitieven en te dineren. Enkele stukken zelf gemarineerd vlees worden doorgespoeld met een goede fles rode wijn. Dit festijn wordt helemaal afgesmaakt met een hele reeks sterke verhalen. Na een zaligmakende siësta varen we samen de hengels uit, in de poging nog een mooie afsluiter te vangen.
Wanneer mijn vriend huiswaarts was gekeerd genoot ik alleen van de zonsondergang. Weer even tijd om te bezinnen… “Een aangenaam warme en roodgloeiende bal lava zakt zelfverzekerd weg achter de horizon, om morgen heel vroeg weer terug te keren. Wat maakt het mij blij, als de zon schijnt. Heel de dag waren alle beestjes druk in de weer met de rituelen der lente, maar ook zij worden rustiger naarmate de nacht zijn intrede doet. Heel de natuur ademt een intense rust, en ik geniet met gulzige teugen mee… Deze dagen doen mij deugd, mentaal en fysiek ben ik weer helemaal opgeladen.”

De vangst van enkele grote vissen deden mij veel plezier, maar ik wist tegelijk even goed dat ik op mijn maagdelijke meertje met de helft van mijn resultaat nog een stuk meer adrenaline door mijn lijf had gejaagd. De aankomende zomer zou ik dan ook een weekje tijd reserveren om dat te proberen, want deze sessie was ik er gewoon niet klaar voor. Wat een geluk dat ik dat besefte! In vroegere jaren stormde ik gewoon blind af op mijn doel, zonder daarbij na te denken, vaak met alle gevolgen van dien. De volgende ochtend wordt ik erg vroeg gewekt door een haperende fluiter. Een kleine tien minuutjes later ligt er weer bak van een spiegel in mijn schepnet. Wederom een hommer!

Tijd om huiswaarts te keren, weer helemaal klaar om de confrontatie aan te gaan met onze bizarre wereld!

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE