04.11.15

"Team Schnitzel" - Kevin Diederen

Ondanks dat eigenlijk de beurs in Utrecht in de planning stond sta ik op woensdagochtend ineens mijn spullen in de auto van mijn Duitse collega Christopher te laden. Op verzoek van hem ga ik namelijk mee richting Oostenrijk om daar een bezoek te brengen aan Michael Friedmann.
Met mijn camera’s, bedchair en slaapzak achter in de caddy zetten we koers richting het zuiden. Onderweg bespreken we allerlei “carpy” onderwerpen en de plannen voor de komende dagen. Zelf zal ik niet vissen en mij volledig focussen op het creëren van zoveel mogelijk content van beide heren die hun best gaan doen om enkele grote karpers te vangen. Het plaats delict voor de komende dagen is het thuiswater van Michael en kan je het best omschrijven door een bizar heldere en wierrijke afgraving. De plas kent daarnaast voor Oostenrijkse begrippen ook een flinke hengeldruk, maar met de kennis van Friedmann op zak zijn de verwachtingen hoog.

Na een lange reis met flink wat vertraging ben ik blij als ik de benen kan strekken en na kort bijgepraat te hebben de slaapzak op kan zoeken. Beide heren, die ik vanaf het begin grappend “Team Schnitzel” noem moeten echter nog hun visspullen in orde maken. Op het water is het namelijk verboden om ’s nachts te vissen, maar wordt aan het water verblijven toegestaan. Op deze manier is het mogelijk om ’s ochtends de hengels in het donker al in te leggen op de piepkleine wiervrije plekken. En dat betekent dat tegen die tijd wel alles klaar moet staan en de wekker al vroeg zal rinkelen.
Gelukkig wordt de moeite al snel beloond met een bizarre serie aanbeten. Zes runs leveren in totaal vier gelande vissen op waarvan de grootste de twintig kilo net niet haalt. “Wat voor een water is dit?” vraag ik mijzelf af terwijl ik enkele schitterende schubkarpers op foto en video vastleg. Tegen het begin van de middag lijkt het echter op met de koek en is er even rust. De lijnen worden nogmaals opnieuw uitgeworpen, lijnen goed afgezonken en alles klaar gemaakt voor een mogelijk nieuwe aasperiode.

De tweede dag lijkt de eerste dag te doen verbleken. Het is nog donker als ik wakker wordt van twee blije, giechelende mannen. “Team Schnitzel” staat rond de onthaakmat naar een werkelijk enorme schub te kijken en Michael gelooft amper wat hij zojuist heeft gevangen. Als we de vis later met het eerste licht wegen en fotograferen blijkt het een goede vijftiger te zijn.
Op het moment dat wij de gigant met sling in het water laten zakken volgt er een aanbeet op een van Christopher zijn hengels. In het begin denkt hij met een kleine vis te doen te hebben. Maar het drillen tussen het vele wier zorgt voor een vertekend beeld. Meerdere malen blijft de vis vast zitten en voor het net duikt ineens een forse spiegel op. De kleine vis blijkt een grote spiegel te zijn die op de klok exact twintig kilo brengt.

Tijdens de middaguren worden de spullen opgeruimd en rijden we naar Michaels huis om ons daar op te frissen. ’s Avonds is het tijd voor een goed diner in een Oostenrijks restaurant om het succes te vieren en vroeg het bed in te duiken. Want de dag erna staat weer wat nieuws in de planning… Dan gaan we een kijkje nemen bij een water dat hij zelf met enkele vrienden beheert. Michael omschrijft het water als een paradijs…

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE