07.03.13

Targetvissen - Glen Willems

Door een vismaat kreeg ik een gouden tip over een fantastische vis, namelijk een tweekleur spiegel die niet zo heel ver van bij mij vandaan zwemt. Mijn interesse was gewekt en toen ik geconfronteerd werd met foto’s wist ik het zeker. Deze vis moest en zou ik vangen. Hoewel het voor sommigen heel gesmeerd liep op dit water, ging dit bij mij helemaal niet zo.

De ongeveer 600m lange oude schelde arm is relatief ondiep en met praktisch weinig diepteverschillen. Het enige nadeel was het vele volk die er naartoe kwam. Toen ik er voor het eerst begon was dit in het voorjaar. Aangezien de jaarlijkse paaiperiode er aan kwam had ik een goede maand ter beschikking om het water beter te leren kennen en te bevissen. Na wat bodemonderzoek en het uitzoeken van geschikt aas stond ik nog geen stap verder. Het zou een taaie visserij worden en de paaiperiode kon worden ingezet zonder vis voor mij. Tijdens de paaiperiode bleef ik wel lichtjes doorvoeren, maar ik was zeker niet de enige die dat deed. Ik voerde wel heel het water aan om de vissen zo de kans te geven mijn aas goed te leren kennen. Toen was het zover. De opening kwam in zicht en vol goede moed werd het materiaal in orde gezet. Ik kon pas ‘s avonds aan het water arriveren en tot mijn grote teleurstelling bleken er al 4 man te zitten. Een van de vier was een bekende van mij. Toen ik een praatje met hem ging maken zag ik het al van ver aankomen.. Hij had de vis gevangen. Hoe kon het ook anders.. teleurgesteld liet ik het water even wat het was en concentreerde ik me op een ander water in de buurt.

Pas in oktober besloot ik om mijn geluk nog eens te beproeven. Na in de loop van de week wat te gaan verkennen en voeren, zag ik dat steeds dezelfde persoon bezig was aan de boskant. Dat was de stek die ik ook in gedachten had omdat ik er in het najaar zeker een goeie kans maakte. Ik viste wat nachtjes doordeweeks, ving enkele mooie vissen maar had nog geen spoor gezien van mijn target. Toen ik later in de week ‘s avonds arriveerde voor een nachtsessie zag ik enkele personen staan bij de kennis aan de boskant. Toen ik een kijkje ging nemen bleek dat hij mijn target net had gevangen. Het voelde als een klap in het gezicht. Over het volgende voorjaar, zomer en najaar kan ik kort zijn. Ik ving wel enkele vissen, waaronder ook een paar goede. De targetvis liet zich dat jaar één keer verschalken door iemand die er nog nooit gevist had. Zulke dingen heb je nu eenmaal niet in de hand. Ik kon het er even niet meer voor opbrengen door alle tegenslag. Maar ik moest en ik zou…

Dus het derde jaar kwam eraan en ik besloot om er nog eens flink tegenaan te gaan. Mede dankzij het besluit van enkele vissers om het water dicht te voeren viel het voorjaar flink tegen. Na de paaiperiode was ik echter weer van de partij en viste ik vele nachten. Toen ik een goed uurtje bezig was kwam er iemand bij me met de vraag of hij zich wat verderop mocht plaatsnemen. Ik had daar geen problemen mee aangezien ik niet het gevoel had dat hij in de weg ging zitten.. Rond 03.00 uur werd ik bruut wakker geroepen door iemand. Het was de persoon die verderop zat en ik kon het zo al raden.
Na het gebruikelijke wegen en foto’s nemen ruimde ik datzelfde uur nog op en ging naar huis. De moed was weg en ik voelde mij teleurgesteld en bijna opgebrand. Het najaar bracht niet veel soeps. Ik kon door anders te vissen dan anderen enkele vissen landen. De winter viste ook stug door. Maar helaas bleven de resultaten uit.

Het jaar is voorbij gevlogen en ik besloot om er nog maar eens keihard tegenaan te gaan. Begin februari was ik al ter plaatse voor de eerste sessie. Er was niemand te bespeuren en ik kon mijn ding doen. De eerste nacht ving ik gelijk drie vissen en verspeelde er ook nog eentje.
Ik viste nog enkele nachten op rij met telkens resultaat. Al met al geen reden tot klagen want ik had al een ferm deel van het toch niet zo grote bestand te pakken. Het kon niet lang meer duren dacht ik bij mezelf en bleef stug doorvissen. Ik was van plan om eens een sessie overdag te maken. Ik arriveerde vroeg aan het water en ik had het helemaal voor mezelf. Vismaat Filiep die mij vergezelde zonder zelf te vissen zei dat ik een goede kans maakte. Toen de hengels ter plaatse lagen kon het wachten beginnen. Na een klein uurtje maakte de linker hengel aanstalten om te vertrekken. Snel maakte ik contact en het voelde aan als een goede vis, maar al snel bleek duidelijk dat het om een andere vis ging. Kort daarna vertrok mijn rechtse hengel, om even later een van de betere spiegels van de plas te scheppen. Al twee goede vissen, waar zit de andere? Omstreeks 12u s middags, op een moment dat ik het niet verwachte, kreeg ik een trage aanbeet op de rechter hengel. Snel maakte ik contact. Het voelde gelijk zwaar. Het hoofd koel houden was de boodschap aangezien ze dit wel eens kon zijn. Na een zware dril kon ik de eerste schim van de vis opvangen. Het was haar! Met knikkende knieën werd het drillen voorzichtig verder gezet. Toen de vis in het net zat slaakte ik een luide kreet van opluchting. De cirkel was rond en ik kon het hoofdstuk uiteindelijk afsluiten. Vier jaar heeft het mij gekost en uiteindelijk ben ik beloond voor mijn vele moeite.

Groetjes,

Glen Willems

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE