17.10.12

Spiegeltje, spiegeltje.... MICHEL SCHOONHOVEN

Het is al laat in de avond als ik voor de laatste keer ga voeren aan een grote zandafgraving. Even snel tussen de bedrijven door zodat ik er zeker van kan zijn dat het niet aan mijn voorbereiding ligt.

De laatste tijd ben ik met van alles en nog wat bezig maar niet met het daadwerkelijke vissen, het bloed kruipt echter waar het heen wil, vandaar dat ik toch nog even snel een hengeltje ga uitgooien op deze put. De afgelopen weken was ik vrijwel elke avond wel een uurtje aan het water te vinden en heb ik alle omstandigheden zo goed mogelijk in kaart gebracht. Ik weet dus nu heel goed waar de vissen azen en wat de aanzwemroute ’s zijn. Elke 2 dagen heb ik gevoerd met een aantal van mijn instant accelerator boilies en door middel van een flinke scheut dip heb ik de vissen zeer goed aan het azen gekregen. Een groot voordeel is, dat ik de vissen praktisch kan zien zwemmen vanuit een boom. Om niks aan het toeval over te laten zwem ik ook een paar keer met een scuba dive uitrusting naar de stek om zeker te zijn dat deze obstakel vrij is en om te kijken of al het voer opgegeten is. De stek is omringt door een aantal wierbeden en ik besluit daarom met de Hybrid-Leadclip te gaan vissen. Zo kan de vis zich gemakkelijk ontdoen van het lood, waardoor verspelen of vast zwemmen in het wier vrijwel uitgesloten is.

Op een gegeven moment sta ik in het water te voeren en zwemmen de vissen letterlijk op 2 meter afstand van de plek waar ik sta. Ze zijn duidelijk zo dol op de boilies dat het geluid van vallende bollen in het water ze direct naar de voerplek weet te trekken (over attractie gesproken) Ongeacht of ik in de buurt ben of niet.
De volgende dag ben ik terug en ik kan niet wachten om snel één van beide hengels op de voerplek uit te werpen. Ik hoef niet lang te wachten op een aanbeet want al naar een kleine tien minuten krijg ik een volle run op deze hengel. Na een heftige dril glijdt er een prachtige oude spiegelkarper in mijn net. Het is één van de topvissen van het water. Ik ben er zeer blij mee en bel gelijk mijn vismaat.

Een dergelijke vis wil ik graag goed op de foto en gelukkig is hij de beroerdste niet. Samen zetten we de vis op de foto en genieten we nog even van de omgeving alvorens we ieder onze eigen weg weer vervolgen.

Tight Lines,
Michel

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE