27.05.16

Soms zit het mee - Ben van Boekel

Wat kan het soms toch raar lopen binnen de karpervisserij. Op het ene moment hark je de ene na de andere vis binnen en op het andere moment moet je veel moeite doen voor een enkele aanbeet. Het jaar begon goed voor mij, de maanden januari/februari en maart verliepen top, maar daarna werd het moeilijk.

Eind april stond een sessie gepland naar een groot openbaar water in Frankrijk. De weersvoorspelling was bar slecht voor deze tijd van het jaar. Regen, hagel, onweer, temperaturen rond het vriespunt en zelfs sneeuw! Een beetje doorzetter gaat er gewoon voor, maar toch werd met lichte wantrouwen de auto volgeladen.

Bij aankomst aan het water bleken er door de hoge waterstand verschillende stekken niet te bereiken. Eigenwijs als ik ben, heb ik toch geprobeerd een redelijk onbegaanbaar pad met mijn super Seat te bedwingen. Als gevolg, uren lang vast gezeten en een hoop ellende rijker, achteraf geen goed idee dus…
Gelukkig kan ik van dergelijke situaties de humor inzien, ook dit hoort bij het buitenlandse avontuur.

Na twee nachten zonder vis werd er besloten naar het andere deel van het water te verkassen. Uiteindelijk bleek dit een goede zet. Nog dezelfde nacht wordt er een mooie schub geland. De dag erop tijdens de middagstorm besluit ik om even in de slaapzak te kruipen. De koude temperatuur met hagel en windstoten nodigen niet uit om buiten mijn sheltertje te zitten. Als ik goed en wel warm ben, knalt de verre hengel eruit. Als een malle de boot in om zo snel mogelijk boven de vis te zitten. Al na een paar minuten ben ik doorweekt en drijf ik op het midden van een meer van 400 hectare met aan de andere kant van mijn lijn een sterke vis. Ik twijfel wat ik hiervan moet vinden…

De vis komt langzaam maar zeker dichterbij. Op het moment suprême probeer ik het schepnet onder een lange schubkarper te steken. Ja hoor, ook dit nog! Het net breekt in tweeën en ik zie het spreidstuk langzaam wegdrijven. Na heel wat geklungel weet ik het net toch terug te krijgen (hulde aan het netfloatje) en de vis te landen. De daaropvolgende uren blijft het stil, het weer blijft onveranderd en mijn weerstand zakt met de minuut. Na vier nachten en twee vissen is het mooi geweest.

De motivatie blijft echter altijd aanwezig, dus terug in Nederland ga ik dan ook weer vrolijk aan de slag. We schrijven inmiddels eind mei en qua vangsten valt het nog wat tegen. Gelukkig zijn het niet altijd de vangsten die het vissen zo mooi maken en zijn er voor de komende tijd flink wat plannen. Zo gaan de zigrigs weer eens uit de tas komen en hoop ik daarmee enkele mooie vangsten te boeken.

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE