17.06.15

Soms kan het zo simpel zijn - Daniel Takken

Zelden had ik een voorjaar dat zo taai was als afgelopen jaar. Ik richt me meestal op een of twee wateren, en probeer daar dan de max uit te halen. Dit jaar besloot ik om voor de derde keer een periode op een kanaaltje door te brengen. Dit water bevat een selecte groep stokoude vissen, stuk voor stuk fantastische karakters die maar zeer weinig de binnenkant van een schepnet zagen.

Zoals jullie onlangs hebben kunnen lezen in een artikel op deze website, ben ik een echte voervisser. Daar zette ik ook op dit water mijn geld op in. Ik koos ervoor om mobiel te zijn, veel stekken te bevissen met enkele dagen voer voorafgaand. Niets wat ik probeerde lukte echter; ik kreeg ze er gewoon niet op. Of het ligt aan de zachte winter die we gehad hebben weet ik niet, maar de gigantische hoeveelheid natuurlijk voedsel die er dit voorjaar beschikbaar was en het steeds weliger tierende wier zitten er toch zeker voor een deel tussen.
Nu ben ik naast koppig toch ook vooral fanatiek, en ontdekte ik een manier om, ondanks het zeer passieve gedrag van de vissen, toch een paar aanbeten af te dwingen.
De truc bleek eens te meer lokalisatie te zijn. Vond je een paar vissen, dan was een subtiel geplaatste choddy met een 1 ounce loodje vaak genoeg om binnen no time een aanbeet te krijgen. Zo spendeerde ik meestal alle uurtjes in het licht met het najagen van zichbare vissen.

Het hoogtepunt van mijn frustratie vond afgelopen vrijdagnacht plaats. Ik had, vanwege allerlei rompslomp en een tussendoor komende Frankrijktrip, al twee weken geen tijd gehad om op mijn kanaaltje te vissen. Ondertussen was ik wel blijven voeren, en dit keer op 1 stek. Ik voerde vrij zwaar, in de hoop dat een berg voedsel de vissen wellicht over kon halen om van de naturals af te raken en eens deftig te komen smikkelen. Toen ik vol goede moed arriveerde op vrijdagavond, scheen er een stralend zonnetje en stond er een heerlijke kabbel op het water. Ik plaatste m’n hengels, klapte m’n pluutje uit en genoot van de lange, broeierige avond terwijl zich in de verte onheilspellende wolken begonnen te vormen. De zomerse avond kwam even later abrupt tot een einde, toen ik geteisterd door vlagen horizontale regen en wind en verlicht door honderden weerlichten in de baleinen van m’n arme Aqua hing. Toen de storm eindelijk doortrok en ik rond 1 uur s’nachts kapot in een coma viel, was er op visgebied nog weinig gebeurd.
De volgende morgen ving ik binnen een half uur twee brede, lange en vooral dikke voornachtigen die niet hadden misstaan op menig gazonnetje. De laatste keek me vlak voor het scheppen nog eens priemend aan met haar glazige kraalogen en kotste, tot mijn grote afgrijzen, wolken vol boilies en tijgers uit onder m’n voeten in de oever. Ik wist genoeg, dit is kansloos.

Binnen 20 minuten had ik alles in de auto gefrommeld en toog ik, gefrustreerd en vermoeid, naar een plek waar ik de avond ervoor enkele vissen had zien liggen tussen de lelies. Ik knoopte een IB-popupje aan een chod rig en zwiepte deze erin.
Binnen 20 minuten kon ik twee keer een stuiterende hengel van de grond rapen en was ik twee fantastische schubs rijker. Soms kan het zo simpel zijn…

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE