06.05.14

Selfies - Daniel Takken

Of het iets te maken heeft met het feit dat ik voor het eerst het levenslicht zag in het midden van deze maand weet ik niet, maar Mei blijft mijn favoriete maand. De transformatie van bruine takken naar groene bladeren die langzaam inzet in Maart en April, lijkt begin Mei altijd te exploderen in een oase van nieuw leven.
De laatste week van April pak ik mijn voerbeurten weer op na een korte Frankrijktrip. Ondanks dat ik maar een dag of tien afwezig ben geweest, lijkt het alsof er een metamorfose heeft plaatsgevonden aan het water waar ik dit voorjaar veel te vinden ben. Het gras is omhoog geschoten en in het midden van het pad bloeit het fluitekruit weelderig. Het water is versierd met talrijke biezen, plompen en waterpest en ook de wilgen zijn veranderd in grote groene oeverversierders. Nergens is een voetspoor te bekennen dus ik strooi aan het begin van de week met een grote glimlach een paar handen boilies tussen de plompen.
Als ik op vrijdagmiddag m’n trolley sta te laden, blaast er een venijnige Noordenwind over het water. M’n jas hangt uiteraard weer thuis aan de kapstok, dus met m’n fleece maximaal dichtgeritst baan ik me een weg door het grasland.
Omdat de vissen hier heel snel verstoord raken, zet ik mijn hengels een heel eind uit elkaar. Slechts een meter of 10 aan SUBline hangt losjes vanaf de toppen over de plompen richting de rigs. Een paar bollen gaan om de rigs heen en ik zak achterover op m’n stoeltje om met een koud witbiertje te genieten van deze heerlijke avond.

De eerste aanbeet volgt al snel, en als ik rond middernacht de slaapzak in kruip heb ik al twee fantastische oude schubs op de foto mogen zetten.
De volgende morgen zet ik mijn statief weer klaar en mogen nog eens drie fraaie schubs poseren voor een paar ‘selfies’. Tevreden gooi ik na een bak ‘victory koffie’ alles op de trolley en baan ik druipend en grijnzend mijn weg naar de auto.

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE