12.10.14

Review - Touchdown

Het is nog donker als ik met de rubberboot richting de vast gezwommen vis vertrek. Met constante druk trek ik mij voorzichtig boven de plek des onheils. Balend constateer ik dat er geen beweging meer in zit. Zal het wier zijn? Of een hard obstakel? Dit jaar zijn er al meerdere vissen in de buurt van deze plek verspeeld en we kunnen als visser enkel gissen naar hetgeen hier in de dieptes van de plas afspeelt. Binnenkort zou iemand duikend gaan kijken… maar daar schiet ik nu niks mee op. Vanaf de kant hoor ik Job roepen. Ik antwoord en lieg dat het allemaal goed gaat. Diep van binnen baal ik. Net nu een vriend uit nieuwsgierigheid naar mijn verhalen over de Meeren een nachtje komt logeren heb ik deze pech.
Ruim vijf, misschien zelfs tien minuten probeer ik de lijn los te krijgen. Uiteindelijk accepteer ik het verlies en probeer ik verslagen de lijn kapot te trekken. Ondanks de 12lb die op de verpakking staat lukt het niet met de hand. De lijn snijdt in mijn vingers en vraagt om een plan B. Ik haal een van de roeispanen uit de dollen en draai de lijn er enkele keren omheen. Terwijl ik een knal en gebroken lijn verwacht begint er ineens iets aan de andere kant te trekken. De vis zit er nog aan! Vanwege de spanning op de lijn krijg ik de lijn niet los en wordt ik met roeispaan en boot op sleeptouw genomen. Na wat gerommel weet ik de lijn los te wikkelen, een kromme hengel tussen mijn benen te klemmen en de roeispaan terug te bevestigen. Ondertussen nemen vis en wind in beurten de touwtjes in handen. De korte hengel wordt regelmatig topje onder getrokken terwijl ik steeds verder af drijf. Ineens snap ik waarom vrijwel alle andere vissers op dit water een elektromotor gebruiken… Eigenwijs ding dat ik ook ben. Als ik mijn hoofdlampje aan klik en over mijn schouder kijk zie ik dat ik al helemaal in de wierhoek ben beland. Amper een meter onder de boot komen de groene tentakels als grijpgrage vingers omhoog. De hengel tussen de benen klemmen en tegen de wind in roeien? Of lomp geweld? Het wordt de laatste van de twee. Stroperige kolken in het oppervlakte vertellen mij dat de vis er anders over denkt. Verstand op nul en trekken Kevin. Het is buigen of barsten…
Uiteindelijk komt de vis in het net. Het is een van de oudjes van het originele bestand. Met een gewicht van net over de dertig pond mijn eerste grote vis die ik hier dit jaar weet te landen. Nadat Job enkele foto’s van ons heeft gemaakt vertel ik hem over de dril. Beiden zijn we verbaasd dat de lijn ondanks de vrij dunne diameter zoveel ellende heeft kunnen verdragen. Het vertrouwen in de Touchdown krijgt nog een extra boost.

Veel mensen zullen gelijk roepen dat je als medewerker van een hengelsportfirma een reeds ingekleurd beeld van je eigen producten hebt. Bij firma X adviseren ze natuurlijk ook de producten van firma X. Mijn eigen geloofwaardigheid is mij echter meer waard dan het in korte tijd proberen te verkopen van een enkel product. Daarnaast hebben we bij Korda momenteel meerdere nylon lijnen in het assortimenten. Dus wat zou mijn winst zijn om juist deze lijn te promoten? Eerlijkheid duurt het langst.

Een van de zaken die mij de afgelopen paar jaar opviel is dat ik steeds meer bezig ben met de bodem waarop mijn lood land. In tegenstelling tot een boel mensen die “blind” met de voerboot droppen werp ik graag. Door het lood aan een strakke lijn af te laten zinken en gebruik te maken van een vrij strakke hengel kan ik perfect voelen op wat voor een type bodem het geheel land. Een groot deel van de tijd gebruikte ik hiervoor de Kontour hoofdlijn die van fluor carbon is gemaakt. Doordat fluor carbon een stuk minder rek heeft is dit een perfect materiaal hiervoor. Het probleem is echter dat het een stuk lastiger werpt en de geweldige zinkeigenschappen je soms ook in de weg kunnen zitten. Op een paar wateren waar ik dit jaar heb gevist wil je in verband met obstakels en wier niet hebben dat je lijn iets voorbij de top al over de bodem loopt. Normaal nylon is dan al een stuk beter en allround gezien de slimste keuze. Maar door een hoger rekpercentage voel je weer een stuk minder.

Toen ik de jongens van Product Development over de Touchdown hoorde was ik gelijk enthousiast. De lijn zou ongeveer de helft aan rek van reguliere monofilament lijnen moeten krijgen. Een belofte die ze waar hebben kunnen maken. Theoretisch gezien zou de lijn niet zo snel moeten zinken als de Subline hoofdlijn die we al enkele jaren verkopen. De praktijk vertelt echter anders en mogelijk dat dit met het productieproces te maken heeft. Zo is er geen sprake van een wasachtig laagje die je op veel lijnen aantreft. Dit laagje is ook de reden waarom sommige mensen graag hun lijnen met wat groene zeep ontvetten.

Inmiddels zijn we alweer enkele maanden verder en ben ik nog steeds een uiterst tevreden gebruiker van de Touchdown. Ook de feedback van enkele teamleden zoals bijvoorbeeld ervaren rot Derek Harrison is lovend. Sinds kort is de lijn ook voor de consument verkrijgbaar in twee verschillende kleuren en diameters variërend van 10 tot 20lb. Lees bij het openen van het blik waarin de lijn wordt geleverd ook even het boekje met daarin tips voor het opspoelen en langer gebruiksplezier van de lijn. En vergeet niet… een strakke lijn en goed voelen. Kennis van de bodem zal je zeker meer vis opleveren.

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE