27.06.18

Revanche - Luuk Zomerhuis

Ik kan het me nog goed herinneren; begin 2017 startte ik op een kleine, oude grindafgraving bij mij in de buurt. De meeste vissers uit de regio kennen het water wel en hebben hier in het verleden, net als ik, menig uurtjes versleten. In mijn vorige catchreports op de Korda website hebben jullie dan ook regelmatig mee kunnen lezen over mijn zoektocht naar de topvissen van het betreffende water.

Na een taai begin, wist ik in de zomer van 2017 al een groot deel van de vissen buit te maken. Ik maakte vaak enkele observatierondes om niet alleen vis te lokaliseren, maar ook om een goed beeld van het bestand te krijgen. Naarmate het seizoen verstreek, herkende ik steeds meer vissen en het duurde dan ook niet lang voordat ik een aantal vissen voor de tweede of zelfs derde keer ving. Eén bepaalde karper bleef echter door mijn gedachte spoken. Het was dus tijd om nog een paar keer terug te gaan en ‘revanche’ te nemen! We spoelen even door naar begin juni van dit jaar…

De eerste paar dagen van de maand juni waren vooral heel erg aangenaam. Een langdurig hogedrukgebied zorgde voor zomers weer, maar plots trok de warmte weg en maakte de zon plaats voor bewolking en een stevige wind. Hét moment om nog enkele keren toe te slaan, dacht ik zo. Op een dinsdagavond voerde ik dan ook een groot gedeelte van het water aan met kleine plekjes. Geen kilo’s voer, maar gewoon enkele handjes boilies op diverse plekjes in de kant.

De volgende ochtend zat ik dan ook vroeg op de fiets en na een drukke periode op school was ik wel even toe aan een kromme hengel. Het voorafgaande weekend viste ik ook al een social met vismaat Tijmen en samen wisten we een aantal mooie vissen te vangen. De motivatie was dus hoog en na een korte rit arriveerde ik bij het hek van het water. De spullen werden naar een centrale stek op het water gesjouwd, zodat ik het merendeel van de aangevoerde plekjes kon bevissen. Nadat een aantal kolken en boeggolven de aanwezigheid van karper verraadde, duurde het ook niet lang voordat de hengels op hun plek lagen.

De meeste vissers op het water ploffen neer op een paar uitgekiemde stekken en vissen daar vaak 24 uur of langer achter elkaar door. Naar mijn mening is dit totaal niet effectief, want de aanbeten komen vaak erg snel. Het duurde dan ook niet lang voordat mijn vermoedens werden bevestigd en na amper 30 minuten vissen vertrok de middelste hengel.
Terwijl de dril in volle gang was, hoorde ik iets verderop opnieuw de tonen van een Delkim loeien. “Shit, nog een aanbeet!”, dacht ik bij mezelf. Het water kent vrijwel geen obstakels en omdat ik gebruik maakte van een degelijk materiaal besloot ik om de hengel lekker te laten gaan en eerst de ene vis af te drillen. Met een klein beetje forceerwerk belandde de eerste vis van de ochtend in het net; een flinke spiegel die ik al twee keer eerder ving. Ik had me hier vooraf al op ingesteld, dus ik kon de teleurstelling onderdrukken en sprintte snel richting de andere hengel.

Gelukkig hing de vis er nog aan en na meer dan 30 minuten drillen lag er in totaal meer dan 30 kilo aan karper in m’n net. Bizar! De andere vis bleek een gave two tone te zijn die mijn vismaat vorig jaar al een keer ving. Nu was ik zelf de gelukkige en ik besloot om de vissen even kort in de sling te doen, zodat de hengels opnieuw terug konden. Een opvallend detail was overigens dat de vissen strak en muurvast in de onderlip waren gehaakt door een vlijmscherpe Wide Gape X haak in de maat 6. Inmiddels mijn absolute favoriet die ik altijd en overal durf in te zetten.

Ik beaasde mijn rigs opnieuw en plaatste ze terug op de stekjes onder de kant. De eerste hengel leg ik amper 2 meter van de kant vandaan en terwijl ik bezig ben, zie ik vanuit mijn ooghoek een groepje schubs aankomen zwemmen. Voorzichtig sluip ik terug, maar nog voordat ik terug was bij de steun hing er al een vis aan. Het bleek één van de schubs te zijn. De vis werd direct op de foto gezet en ik besloot om de hengels even op de kant te laten, zodat de vissen op de foto gezet konden worden.

De fotosessie met de vissen duurde door het bezoek van een lokale visser helaas iets langer, waardoor ik na het terugzetten van de vissen besloot om terug te fietsen naar huis.

De opeenvolgende zaterdag was ik terug. Ditmaal had ik de voorgaande avond stevig gevoerd met wat boilies. Snel werden de hengels uitgegooid op de aangevoerde plekjes en terwijl ik mijn laptop openklap om wat te werken, werd mijn aandacht getrokken door een enkele piep van de beetmelder. De Stow Bobin stond stijf tegen de Delkim en zonder aarzelen pakte ik de hengel. De vis bleef diep en naam rustig wat lijn. Dat is typerend voor de (grotere) spiegelkarpers op dit water en het verbaasde me dan ook niets dat een oude, bekende spiegel voor het net verscheen. Ondanks het feit dat ik de vis al meermaals gevangen heb, was ik er niet minder blij mee. De zakkende avondzon en een windstil wateroppervlak bleek dé perfecte fotosetting voor de forse spiegelkarper en hier maakte ik dan ook gretig gebruik van. Terwijl de camera de sluiter sloot, zag ik in de verte opnieuw een persoon aankomen lopen. Ik zat niet echt te wachten op bezoek en daarom werd de vis al snel teruggezet. Met een nat waadpak en onthaakmat liep ik terug naar de stek, waar de betreffende visser inmiddels al stond te zwaaien. Ik was nog maar net in gesprek met de man toen er plots een ratelend geluid klonk. Het bleek de slip van één van de hengels te zijn, omdat ik vergeten was om de beetmelder aan te zetten. De vis aan de andere kant van de lijn bleek een kleine schub te zijn, zoals er zoveel zwemmen op het water.

Na een korte foto werd te vis teruggezet en begon ik aan het opruimen van mijn spullen. De twee mini-sessies hebben helaas niet tot de overgebleven vis geleidt en bij het zien van een foto van de vis op Instagram, besloot ik om het water wat rust te geven. Maar; we geven niet op en dit jaar kan ik het hoofdstuk sluiten, beloofd!

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE