13.11.17

Najaar aan de grote plons - Hielke Meijer

Net als vorig jaar geniet ik ook dit jaar weer van een prachtig najaar op het water dat ik liefkozend ‘de grote plons’ noem. Een schitterende omgeving, de mooiste tijd van het jaar en de aangevoerde stekken lopen ook nu weer goed. Ik geniet andermaal met volle teugen!

In augustus ben ik begonnen met het langzaam opbouwen van de voerstek. Ik koos bewust voor een stek met veel diepte verloop en die vanaf de oever met een werpbuis aan te voeren is. Dit maakt het leven een stuk makkelijker. Om de dag met de boot het water op is in augustus en september nog geen straf, maar zodra de dagen korter worden en het weer guurder is voeren vanaf de kant toch wel een stuk prettiger. Eind september heb ik de eerste echte sessie gepland. Het is regenachtig weer en er staat een behoorlijk zuidwesten wind. Heerlijke omstandigheden. Beide hengels voorzie ik van een helicopter montage met een korte spinna-/Ronnierig. Deze onderlijn heeft me echt overtuigd van zijn meerwaarde en ik zet deze graag en met regelmaat in op de grote plons. Het duurt die eerste sessie tot laat in de ochtend voordat mijn onrust veranderd in een adrenaline rush. Net wanneer ik denk aan opruimen na een blank krijg ik toch nog een aanbeet. Na een lastige dril vanuit de boot, de vis had zich namelijk in een wierbed vast gezwommen, weet ik een prachtige donkere schub te landen. Goed voor het vertrouwen! Snel schiet ik wat platen, voer de stek opnieuw aan en ruim de spullen op. Volgend weekend weer!

Een week later zit ik weer en aan vertrouwen geen gebrek. Het weer is nog steeds onstuimig en ik verwacht zeker een aanbeet. Het duurt tot diep in de nacht voordat ik van mijn stretcher gepiept wordt. De vis dril ik rustig vanaf de kant en alles lijkt goed te gaan. Toch weet ook deze vis op het laatste moment het wier in te duiken en moet ik er met de boot achter aan. Na wat handlijnen krijg ik de vis los en niet veel later schuif ik het net om een mooie dikke schub. De eerste najaarsbak is een feit! Ik hoop deze lijn door te kunnen trekken, maar moeder natuur gooit in oktober roet in het eten. Een zeldzaam warme herfst maand breekt aan en de eerst volgende twee weken vang ik niets. Hoewel ik op zulke momenten best mijn twijfels heb of ik er goed aan doe door te voeren kies ik er toch voor om met dezelfde regelmaat (om de dag), maar dan met beduidend minder boilies, de vissen te blijven trekken naar de stek.

Eind oktober komt in zicht en daarmee ook een verandering in de weersvoorspellingen. Eindelijk lagere luchtdruk en koudere temperaturen. Ik heb het laatste weekend van oktober een nacht gepland en ik voel aan alles dat het een mooie sessie moet kunnen worden. Wanneer ik die vrijdag mijn spullen heb staan en genietend van een bak koffie over het water tuur zie ik een vis springen niet ver van mijn stek. Een uur later sta ik in het avondzonnetje met een kromme hengel tot aan mijn middel in het water een vis te drillen. Heerlijk! Wanneer ik het net naar me toe trek zie ik dat ik weer een dikke schub heb! Ik hang de vis kort even weg, vaar de hengel opnieuw uit en zet de camera klaar. Je kunt je sessie slechter beginnen! Met goed vertrouwen ga ik de nacht in. Die ochtend wordt ik wat teleurgesteld wakker. Zeker nog blij met de schub van die avond ervoor, maar ik had toch echt nog een aanbeet verwacht. Rond de klok van 10 begin ik met opruimen en volgt uiteindelijk ook de altijd onvermijdelijke vraag in je hoofd; draai ik eerst links of eerst rechts binnen. Ik kan geen keuze maken en besluit daarop nog één kop koffie te maken. De beste keuze van dat weekend! Een snoeiharde aanbeet laat me mijn mok van me afgooien. Toch nog! Na een lange dril kan ik het net andermaal onder een dikke schub schuiven. Bizar! Het lijkt niet op te kunnen! Snel bel ik een maatje van me op om te helpen met wat platen knallen. Terwijl hij onderweg is voer ik de stek alvast aan.


Een week later zit ik weer. Verse Ronnie’s, goede zin en een perfecte visnacht. Volle maan, dalende luchtdruk en een windje pal op de stek. Ik moet tot vroeg in de ochtend wachten op een aanbeet, Dit blijkt toch wel de beste aastijd te zijn, maar het is wel gelijk weer goed raak. Een dikke spiegel dit keer vindt haar weg naar mijn net. Super kort en modder vet. De uitzetprojecten werpen duidelijk vruchten af! Snel vaar ik de hengel weer uit en nog voor dat ik een statief kan klaar zetten meldt de volgende aanbeet zich al. Chaos, heerlijk! Niet veel later sta ik met open mond van verbazing te kijken naar een dikke spiegel die gezelschap heeft gekregen van een dikke schub. Roze wolk 2.0! Ik bel toch maar mijn maatje op voor het fotograferen. Samen drinken we eerst een bak koffie om vervolgens de platen te schieten. Net wanneer mijn maatje weg is en ik aan het opruimen begonnen ben volgt er nog een aanbeet. Met een enorme grijns op mijn gezicht weet ik ook deze vis te scheppen. Een iets kleinere maar zeker nog goede schub ligt uitgeteld te happen naar adem. Snel schiet ik wat platen en laat ook deze vis weer afzakken in het diepe, kraakheldere water. Tijd om te gaan. Ook nu vertrek ik uiteraard niet voordat de overgebleven Activ-8 boilies te water zijn gegaan! Het najaar is nog niet voorbij!

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE