11.11.13

Het Syndicaat - Glen Willems

Het begon allemaal toen een goede vismaat mij inlichtte over een syndicaat water in de buurt. Er huisden enkele mooie vissen en de moeilijkheidsgraad lag redelijk hoog. De vergunning werd aangeschaft en half februari was ik ter plaatse om het water wat uit te peilen.
De eerste verkenningsnachtjes werden gevist en wel zonder resultaat, wat me eigenlijk niet verbaasde aangezien we half februari waren en er nog niets was gevangen dat jaar.
De nacht van 28 februari op 1 maart werd er eentje om nooit te vergeten. Toen de hengels ter plaatse lagen kwam er een local langs met de mededeling dat ik vannacht maar zou moeten opletten aangezien er een zware storm op komst was. Buiten een andere local die aan het vissen was van uit zijn busje was ik de enigste persoon nog aan het water. Ik besloot om te blijven aangezien mijn plan vaststond. De wind kwam onverwachts fel opsteken en de storm deed zijn intrede. Ik kon niks anders doen dan mijn oval die niet vastgezet was, met de hand vast te houden en zo midden in de nacht hopen dat de storm zou afnemen. Na een 4 tal uur, terwijl de vermoeidheid al had toegeslagen, kreeg ik een zakker op mijn rechter hengel.. ik liet de oval voor wat hij was. Snel maakte ik contact met de vis, die verdacht veel leek op een brasem. Het zou toch niet waar zijn! De vis kwam gewillig mee. Toen hij bijna in de kant was volgde een lomp gewicht die rechtsomkeer maakte de diepte in. Na geven en nemen kwam hij terug onder de kant. Daar bleef hij heen en weer zwemmen. De vis voelde als een blok beton onder de hengeltop. Dit moest wel een goeie vis zijn. Toen de vis voor de eerste keer het wateroppervlak doorbrak kon ik hem gelijk netten en het bleek inderdaad om een goeie vis te gaan. De hoge 30-er deed de natte spullen vergeten. Ik kon mijn geluk niet op. Na de vis veilig weggehangen te hebben, zocht ik mijn oval die ondertussen ergens in de bomen hing. Van slapen ging er toch niets meer komen dus ik besloot wakker te blijven. Uiteindelijk werd het licht en na zowat 14uur zonder slaap, zag ik er behoorlijk beroerd uit. Met behulp van de local werd de vis uit de zak gehaald en bewonderd. De vis zag er prachtig uit en na enkele foto’s mocht deze weer zwemmen.

De week erop was ik terug. Aangezien de stek van de vorige sessie bezet was koos ik voor een alternatief. Twee korte onderhandse worpen en de hengels lagen volgens plan. Na de vorige sessie kon ik er weer met volle moed tegenaan. Omstreeks drie uur in de nacht werd ik gewekt door een krijsende beetverklikker. In tegenstelling tot de vis van de vorige week dook deze gelijk de diepte in. Na een zware dril kon ik uiteindelijk het net onder een lange breed gebouwde vis schuiven. De unster bewees dat het wederom om een goede vis ging. Wat een resultaat! De weken daarna viste ik stug door, maar door de drukte haakte ik af en zocht mijn heil ergens anders. De drie daarop volgende jaren viste ik er niet. De interesse ging uit naar andere wateren. Maar in 2012 zou ik terug gaan…

Begin april werden de eerste sessies gevist. Het resultaat: een aantal blanks. Het was ook een pak drukker geworden en de vissen stonden dus flink onder druk. We zijn al begin als ik in het begin van de avond eindelijk contact maak met een mis. Een logge dril volgt en gelukkig gaat alles volgens plan. Op de kant blijkt het met 23,4kg ook nog eens een serieuze bak van een vis te zijn. Een dag later krijg ik pas de volgende aanbeet die resulteert in een schub van laag in de dertig. Wel krijg ik in totaal nog drie beten, die tevens over de dertig pond gaan.
Toen het voor mij weer tijd was om te werken besloot vismaat Filiep Reynaert de stek over te nemen. Hierbij had hij het geluk om vervolgens een van de meest gewilde vissen van het water te vangen.

Ondanks dat het steeds drukker leek te worden viste ik stug door. In mijn gedachten werd ik constant lastig gevallen door Da Vinci, de parel van het water. Enkele dagen later kon ik haar spotten en dropte ik een rig in de buurt. Helaas kon ik zien hoe ze het haakaas opnam en gewoon weer naar buiten werkte. Ze had onraad geroken en verdween weer. Juist op het moment dat ik de hengel binnen wilde draaien kwam er uit het niet een van de andere grote vissen op de rig af. Deze prikte zich wel aan de vlijmscherpe haak met als resultaat mijn tweede veertiger van het water.

Toen in juni Da Vinci dood werd gevonden was het voor mij en de andere vissers die haar graag wilde vangen een zwarte dag. Ik voelde me levenloos en de kracht om er te vissen was niet meer aanwezig. Het water was simpelweg niet meer hetzelfde zonder haar.

In augustus begon het te kriebelen om toch weer terug te gaan. Er was tenslotte nog een van de topvissen die ik graag zou willen vangen. Met nog wat verlof in het verschiet koos ik een stek en besloot ik te blijven tot ik de gewenste vis zou vangen. De eerste dagen voerde ik de stek aan en viste ik slechts af en toe. Op deze manier creëerde ik flink wat rust op de stek en wist ik een hele serie vissen te vangen. Het resultaat was ongehoord, maar de topper zat er helaas niet tussen. In de daaropvolgende dagen bleef het stil en ik besloot daarom om de hengels op de kant te houden. Toen ik weer begon te vissen resulteerde dit in een nachtelijke aanbeet. De vis maakte door de slappe dril weinig indruk. Maar dat veranderde toen de vis in het net zat. Ik kon mijn ogen niet geloven. Het was ‘m! Met 22,1kg op de unster en een mooie herinnering kon ik de sessie afsluiten. Da Vinci zal nooit meer terug komen, maar de andere vangsten zal niemand af kunnen pakken.

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE