07.12.16

Het slotoffensief - Hielke Meijer

De herfst blijft voor mij het mooiste seizoen. Met een laatste krachtsinspanning laat de natuur zich van haar mooiste kant zien. Alsof ze het beste voor het laatst bewaard heeft. Zomers groen maakt plaats voor prachtig bruin, rood en geel. De dagen worden korter en de temperaturen gaan omlaag. Het perfecte moment om nog even volle bak te genieten aan de waterkant voordat koning winter ons het leven weer zuur maakt.

Het is inmiddels november en het water ligt er fantastisch bij. Mijn stek is voorzien van een kleed van bruin afgevallen eiken blad en het afstervende riet danst op de maat van een heerlijke zuid westen wind. Genieten 2.0! Langzaam vat ik die avond de slaap en denk aan wat er wellicht komen gaat. De voorafgaande week heb ik dagelijks een kleine hoeveelheid Cell boilies gevoerd en het vertrouwen is daardoor hoog. Na een periode van enorm hoge luchtdruk en continue oosten wind zijn de omstandigheden sinds deze week echt top. Na een nacht met drie brasems gebeurt er vroeg in de ochtend eindelijk waarvoor ik gekomen ben. Een snoeiharde aanbeet laat de adrenaline door mijn lijf gieren. Snel mijn waadpak aan en de boot in om de vis te halen. Een heerlijke dril volgt en met elke meter lijn die ik win neemt ook de opkomende zon meer een meer licht voor haar rekening. Op deze manier wil ik altijd wel de dag beginnen. Ik trek het net naar de boot en een schitterende spiegel ligt hierin uitgeteld op haar flank. Ik vaar terug, hang de vis even in een sling en zorg dat de hengel in rap tempo terug op de stek ligt. Een bak koffie om even tot rust te komen en te genieten van het moment wordt me nauwelijks gegund. Nog voor de laatste slok gaat dezelfde hengel er alweer vandoor. Hetzelfde ritueel volgt echter nu met beduidend meer weerstand. Na drie mislukte pogingen weet ik ook deze vis over mijn netkoord te trekken. Als ik een blik werp in het net merk ik dat er een enorme grijs op mijn gezicht ontstaat. Die rug, niet normaal. Ook deze vis mag bijkomen in de sling en ik neem zelf ook even een moment om te realiseren wat er zojuist allemaal gebeurt is. In een zonovergoten herfstdecor worden de platen geschoten en na nog een bak koffie vaar ik huiswaarts. Uiteraard nadat ik weer wat boilies heb achtergelaten op de stek.

De daaropvolgende week vliegt voorbij. Dagelijks na het werken voer ik de stek aan en in de tussentijd verblijf ik op mijn roze wolk. Die vrijdag zit ik weer aan de waterkant. De zon heeft plaatsgemaakt voor bewolking en het is beduidend kouder. Diep weggestopt in de slaapzak gaat de nacht geruisloos voorbij. Geen enkel teken van leven. Die ochtend ontwaak ik in een ijzig witte wereld. Mooi om te zien, maar liever nog na een aanbeet. Ik besluit nog even te blijven liggen en net wanneer ik weer wat wegdommel krijg ik één enkele piep. Ik twijfel even, maar kijk dan toch even met een half oog richting de hengels. Tot mijn verbazing en schrik zie ik dat mijn rechter hengel wel heel erg krom staat. Zo snel als ik kan trek ik mijn waadpak aan en til de hengel uit de steunen. De slip is bevroren en snel zet ik de anti retour aan. Dan maar op z’n Engels. In een bevroren boot met bevroren slip heb ik een bruut gevecht. Dit voelt wederom als een goede vis. Na een kwartier geven en nemen van lijn zie ik eindelijk bellen aan de oppervlakte. Voor mij het teken dat de vis het zwaar heeft. Meter voor meter haal ik binnen wanneer ik opeens een bak van een schub zie verschijnen in het kraakheldere water. Met het hart in de keel positioneer ik mijzelf, de boot en het net optimaal. De leader komt door het oppervlakte en de vis ligt op haar zij. In een soepele beweging schuif ik het net onder de vis. Een vreugde kreet kan ik niet onderdrukken. YES! Eenmaal aan de kant bekijk ik de vis eens goed op de onthaakmat. Een enorme bek waarin het haakmaatje 2 simpelweg lijkt te verdwijnen, een dikke pens en enorm brede rug. Met recht een prachtvis van het oude bestand. Samen met twee, in allerijl opgetrommelde kameraden geniet ik van het moment en worden de nodige platen geschoten. Met een voldaan gevoel geef ik daarna de vis haar vrijheid terug. Het slotoffensief heeft gewerkt en mijn verblijf op de roze wolk is verlengd!

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE