30.10.17

Het keerpunt - David Wouters

Wij zijn inmiddels weer een goeie zes weken verder dan mijn laatste update. Waar de zomermaanden steeds voor snelle actie zorgde, komt er een keerpunt na het vangen van een chocolade bruine spiegel. De aanbeten nemen af en de eerst volgende sessie moet ik een spiegel afgeven. De vis bleef zich meermaals boren in een van de talrijke wierbedden. Telkens slaagde ik erin om de de plukken lijn uit het topoog te verwijderen. Maar wanneer de vis bijna uitgeput is, zie ik in mijn ooghoek hoe de haak lost als hij nogmaals met zijn hoofd schudt. Ik baal omdat het met zekerheid weer een 15kg+ spiegel betrof.

Exact een week later zijn we terug van de partij. De volle maan verlicht het water bij aankomst. Volle maan is grotendeels erg wispelturig kwa vangsten. Vaak is het geen goed moment, maar dan is er wel kans op een betere vis. Stiekem hoop ik er dan ook op. Ik heb de Wide Gape haken terug ingeruild voor mijn vertrouwde Longshankx. Als de actie afneemt, vis ik graag terug wat scherper. Net als vorige week zet ik steevast de wekker om 7u voor het koffieritueel en het water af te speuren naar activiteit. Ik ben dan ook niet verrast als ik zonder teken van leven wakker word. Om kwart na acht slaat de twijfel weer toe. Net als vorige week lijken de aanbeten zich steeds later naar de ochtend te verschuiven. Ik heb nog een uurtje voor ik huiswaarts moet. Terwijl ik wat plaatjes schiet, komt om 8u45 opnieuw dezelfde hengel van vorige week tot leven. In paniekmodus snel ik naar de hengel en ga ik met de boot de vis achterna. De verspeelde vis van vorige week zit nog vers in mijn geheugen. Als ik boven de vis kom, merk ik dat we de wiergordels ver voorbij zijn en we veilig boven diep water dobberen. Mijn opponent is sterk, de hengel buigt lekker door terwijl de vrolijk verder tikt. Onder mij kan ik in het heldere water de donkere schim schichtig op en neer zien zwemmen. De boot gaat op sleeptouw, de uithalen zijn lang, log en krachtig. Ik verschiet me enigszins als uit het niets een imposant spiegellijf voor het eerst de oppervlakte doorboort. Een dosis adrenaline maakt zich van mij meester. In lichte paniek gaat de slip ietsje vaster. Ik wil de de strijd zo vlug mogelijk in mijn voordeel proberen te beslechten. Na enkele minuten geef de spiegel zich eindelijk over. Ik schuif beheerst het net onder haar lijf. Als ik mijn prijs gadesla vermoed ik dat het een wel eens een 20kg+ vis kan zijn. Ik onthaak de vis vanuit de boot en escorteer haar rustig naar de stek. Tijdens het varen lijkt alles uitzonderlijk traag te gaan. De boot verandert meermaals van koers en ik lijk totaal niet vooruit te gaan. Bizar... Eenmaal op de oever aangekomen, leg ik de vis op de mat en besef ik pas hoe breed en hoog de spiegel is. Ik herken de donkere streep op haar lijf waaraan deze spiegel haar naam dankt. De trage terugvaart krijgt ineens een hele andere betekenis als de unster 26.2 kg aangeeft. Ik glunder en kijk vol verbazing naar de ‘Zwarte Zijstreep’. De vis waar ik stiekem mijn zinnen had opgezet en doodgraag wou vangen….

De komende drie weken valt het volledig stil. Ik blank drie keer op evenveel nachten. Alle stekken die de afgelopen weken resultaten opleverden lijken nu dood. Het wier en natuurlijk voedsel begint tevens los te komen wat het er niet makkelijker op maakt. De vissen laten zich wel zien, maar de opgedane kennis van de ‘zomer’ stekken levert geen resultaat meer op.
Het is inmiddels oktober. We zijn met twee op pad tijdens een stormachtige nacht. De wind maakt het niet makkelijk om de lijnen te positioneren. Telkens we een hengel willen droppen lijkt een windvlaag ons telkens van koers te willen blazen. Ik besluit om met één hengel opnieuw te zoeken naar een andere stek. Hopende om zo toch opnieuw een hotspot te kunnen vinden. De andere hengels heb ik eergisteren licht van wat voer voorzien. Als ik even met de hond wandelen ben, hoor ik Brecht in de verte roepen. Ik loop vol verbazing terug naar de stek en zie hem met een kromme hengel in zijn handen staan. Je raad het al wel welke? De hengel lag minder dan een half uur op de nieuwe stek. Als die hengel ’s morgens opnieuw afloopt, snappen we er helemaal niks meer van. In de komende vijf nachten, krijgen we zo nog drie aanbeten van opnieuw twee andere stekken! Hoe verder het najaar vordert, hoe wispelturiger de vissen zich wel lijken te gedragen op dit water. Maar we geven nog niet op. Als de vissen nog willen meewerken, komt er misschien nog een update dit najaar. Fingers crossed and keep on searching !

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE