19.12.17

Het einde van het najaar - David Wouters

In mijn vorige update schreef ik al hoe wispelturig de vissen het eerste deel van het najaar waren. Tot eind november bleef deze trend zich voortzetten. De vissen lieten zich vaak zien, maar ze vangen was een ander verhaal. Het is een gegeven dat je vaak hoort op grotere heldere wateren met een weelderig wierbestand. Als ik ‘s morgens een wandeling doe tussen het riet en de plukken wier even inspecteert, snap ik ook direct de overvloed van natuurlijk voedsel dat voor handen is. De ronde buikjes en bijhorende gewichten van het vroege najaar waren al een teken aan de wand.

In november stel ik mijn verwachtingen bij. Deze maand staat in teken van de kids hun verjaardag en dan schiet de tijd voor wat extra voerbeurten erbij in. Ik vis in november vaak instant en pas de verwachtingen dan ook aan. In deze periode voorzie ik mijn haakaas (net als in de winter) al terug van een klein pva stickje met gecrusht boiliekruim dat ik op voorhand aanmaak met minamino en Goo voor extra attractie. Zo kan ik toch nog twee vissen bijschrijven op de 4 nachtjes die ik tot mijn beschikking heb.

Beiden vangsten brachten weer een uniek verhaal met zich mee en staan weer voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. De eerste schub had zich rond 4u30 geboord in een wierveld. Een minimale zakker was de enige indicatie die ik kreeg. Alleen merkte ik dit pas op bij het opruimen rond 9u15. De hengel hing vast, eenmaal boven de stek met de boot schiet de hengel los uit een wierveld om de andere richting op te wijzen. Opnieuw een wierveld, opnieuw los, opnieuw een wierveld en plots begint er wat te zwemmen. Als ik de vis uiteindelijk net, is het verhaal te bizar voor woorden.

De tweede schub viel op de laatste dag van november. Rond 1u kreeg ik een stomende run. Zelfs na de hengel in de hand te hebben bleef de vis meters lijn pakken. Ik zit in een diepe slaap en het duurt even om mezelf wakker te krijgen. Als ik uiteindelijk boven de vis kwam, merk ik dat de vis ook mijn andere lijn heeft opgepikt. Ik probeer eerst wanhopig de hengel rond de andere lijn te draaien, maar slaag er niet in om de lijnen te ontwarren. Met ijzige vingers besluit ik om mijn subbraid door te knippen. Met het ene eind in mijn hand en een karper, draai ik zenuwachtig het andere stukje braid rond de andere lijn. Eenmaal dit opgelost is, kan ik beide stukken braid terug aan elkaar te knopen. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor de klus geklaard is. Ik vrees het ergste. Wanneer ik de knoop op de molen draai, voel ik opgelucht weerstand. Het volgende obstakel is een berg wier, maar ook dit lukt en iets later kan ik met mijn laatste krachten het net rond de vis sluiten… Een ontlading volgt!

’s Morgens schiet ik zelf wat platen en prijs ik mezelf gelukkig met deze afsluiter. Met een watertemperatuur van 7,5°C kleurt het schubbenkleed prachtiger dan ooit… Inmiddels is de watertemperatuur al verder gekelderd onder de 5°C graden en komt de charme van het wintervissen weer naar boven. Tight lines en tot de volgende update!

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE