31.05.16

Gekrenkt - Stefan Slechten

Na de voorspoedige start met twee vissen in ijskoude omstandigheden was het vertrouwen torenhoog. Langzaam maar zeker werden de temperaturen overdag én ’s nachts een stuk aangenamer en ik was vol goede hoop. Anderhalve week na het laatste nachtje kies ik vanwege de drukte voor een nieuwe stek en dat pakt verkeerd uit. Ik vis single hookbaits ver uit de oever maar het kan me niet bekoren. Soms heb je van die nachten, dat je gewoon niet lekker ligt te vissen. Vannacht was zo’n nacht. Ik ben dan ook niet verbaasd, maar wel teleurgesteld, wanneer ik de volgende ochtend in potdichte mist onverrichterzake huiswaarts keer. Het houdt me ontzettend bezig dat ik op dit, toch relatief goed bezette water, toch ook nog nachten meemaak zonder vis. Zou het dan wellicht aan de weersomstandigheden gelegen hebben? In de weekenden die volgen moet ik verstek laten gaan in verband met drukte thuis en vanwege een naderend tentamen. Via bevriende vismaten blijf ik wel op de hoogte van de vangsten en het zal naar mijn verwachting niet meer lang duren voor de topvissen zich gaan laten zien. Het bericht dat er een goede veertiger gevangen is, nota bene op de stek waar ik de laatste keer blankte, is het startsein om weer even gas te geven. In een week tijd ben ik iedere avond, nou ja zeg maar gerust nacht, aan het water om te voeren en ik vis ook twee nachten. Achteraf gezien heb ik waarschijnlijk te veel gevoerd, een beginnersfout die ik niet meer zou moeten maken, en daarmee mijn eigen ruiten ingegooid. Op pakweg twee weken tijd worden alle topvissen gevangen, ook op de stek die ik die week aangevoerd heb, maar vrijwel iedereen vangt de vissen op een klein beetje voer. Was ik maar niet zo eigenwijs geweest en had ik maar vast gehouden aan de oorspronkelijke tactiek, dan had ik jullie nu veel beter nieuws kunnen brengen!
Na die topweken lijkt het wat stil te vallen op het water en dat lijkt opnieuw te maken te hebben met de weersomstandigheden. We hebben plots weer met koude nachten, noordoostenwinden en forse regenbuien te maken. Zodra de temperaturen weer omhoog schieten ben ik opnieuw van de partij… en blank ik wederom met verve. Je kunt inmiddels gerust stellen dat ik gekrenkt ben, omdat er zo af en toe toch echt vis gevangen wordt en ik al vier nachten naast de pot pies. Er staat echter nog een week voorjaarsvakantie gepland en dan moet het gaan gebeuren! Na een social op de rivier, die voor mij niks oplevert behalve een hoop witvis, zet ik koers naar de zandplas voor een 24-uurs sessie. Voor mijn doen is dat echt luxe omdat mijn visnachten doorgaans van 20:00 tot 07:30 duren. Rond het middaguur kom ik aan het water en het is mooi rustig. Ik kies een centraal gelegen stek en ik ben in mijn nopjes. De weersomstandigheden zijn carpy; een flinke, niet te koude, wind waait over het water, regen, hagel en zon wisselen elkaar af. Het zijn zowat nawinterse omstandigheden en daar pas ik mijn tactiek nu ook op aan. ‘Fishing for a bite’, zo noemen de Engelsen dat; ik vis met kleine solidbags gevuld met Cell activated grondvoer, aangevuld met gecrushte Cell boillies. Als haakaas kies ik voor zelfgemaakte Banoffee wafters in de kleuren wit en rood. Alle stokken vis ik op 32 hengellengtes en dat gaat me gelukkig goed af dankzij de combi van de Infinity’s en de Iso’s. Vlak na een hevige hagelbui loopt de linkerstok af en dat gebeurt diezelfde dag nog twee keer. Man, wat kan het verkeren aan de waterkant! De grootste vis is een pracht van een 14kg schub en het vertrouwen in de aanpak is weer helemaal terug. De komende weken staan er nog wat nachten gepland, dus ‘fingers crossed’ dat er nog wat moois op de kant gaat komen! Maar eerst: een midweekje vakantie, en ook daar gaat gevist worden!

De Krank haken beginnen inmiddels ook bij Stefan favoriet te worden

Eind april zet ik met vrouwlief en beide kids koers naar een vakantiepark in Noord-Limburg. Het is geen onbekend vakantiepark voor ons, want het is al ons derde bezoek. Tijdens het eerste bezoek wist ik op het vakantiewater op twee ochtenden tijd 10 vissen te landen tot laag in de twintig pond, dus ook ditmaal gingen de hengels weer mee. Qua materiaal houd ik het ditmaal echter simpel; de vorige keer had ik een voerboot nodig om tegen de overkant van de plas te kunnen vissen. Ditmaal kan ik dankzij de Infinity’s (ik begin inmiddels toch stiekem van die stokken te houden) en de Iso’s tegen de overkant werpen (precies 28 hengellengtes). De vorige sessie voerde ik tweemaal daags een kilo gehalveerde Banoffees, maar deze keer staat het genieten centraal en is het vissen echt bijzaak.
Ons huisje ligt ditmaal gunstig, aan de ingang van een grote zwaaikom, en ik opper gekscherend dat ik wel eens zou willen checken of de Delkim sounderbox het tot op de slaapkamer weet te redden qua bereik. Begrijp me niet verkeerd, het huisje ligt nog geen vijftien meter van de waterkant, maar er zit een bult zand, met daarop bomen en struiken, tussenin en dat kan het bereik nogal beïnvloeden. Groot is mijn verbazing wanneer ik zachtjes tegen de Delkims blaas en de reveiver luid en duidelijk piept op mijn nachtkastje. Vrouwlief ziet de blik in mijn ogen en weet genoeg; hier gaat vannacht gevist worden! Ik neem de zwaaikom goed in me op en kies op het oog drie interessante stekken uit; de linkerstok gaat onder een over het water hangende boom (klassiekertje, kan niet missen), de middelste hengel gaat schuin naar links tegen de overkant en de rechterstok gaat rechts voor de andere huisjes waar overdag een hoop grondvoer te water gaat door de aanwezige witvissers. Alle stokken vis ik met een homemade Cell wafter, met een paar handen gehalveerde en gecrushte Cell knikkers. Het voelt nogal gek om in je bed te liggen met de sounderbox naast je, maar vooruit: de stokken liggen in en we maken kans! Om een lang verhaal kort te maken: tussen 22:30 en 04:30 weet ik drie vissen tot geschat 8kg groot te vangen. Dan vind ik het wel welletjes en draai ik de stokken binnen. De grootste van het stel bewaar ik in de sling tot het ochtendlicht, zodat de kids de vis ook kunnen zien. Samen genieten is dubbel genieten, en die kleintjes kijken hun ogen uit wanneer ik ze de schubkarper laat zien die ik in de sling bewaard heb voor ze.
Na de ongeplande visnacht volgt een dag vol speeltuintjes, glijbanen en het zwembad en de volgende ochtend besluit ik een rondje om de grote plas te lopen. Het is relatief rustig, maar je ziet aan de kaal gesleten plekken dat er toch aardig veel gevist wordt. Ik ben al wat verzadigd door de drie vissen van de vorige nacht en de drive om dan ook hard te gaan voeren en vissen is een beetje weg. Voor de vorm voer ik de dag voor de ochtendsessie pakweg twee kilogram gehalveerde Diamond Whites en Cell’s, afgetopt met een paar handen tijgernoten strak tegen de rietkraag die ik wil gaan bevissen. Er zit een aardige bult vis op dit water, dus dan durf ik het gerust aan om deze hoeveelheden in het voorjaar te water te laten.
Die volgende ochtend gaat de wekker om half vijf en vervloek ik mezelf omdat ik vergeten ben om de trolley mee te nemen, maar na een half uur gesleep en gesjouw (ik moet eerst aan de overkant voeren, voordat ik naar mijn stek kan gaan) ben ik dan toch zover dat de stokken te water kunnen. Ik voer een dikke kilogram DW’s en Cell-knikkers, zodat ik rustig kan opbouwen en de vis de tijd kan geven om alvast op het voer te storten. Rond half zes ’s ochtends heb ik alle drie de stokken inliggen en kan het genieten beginnen. Het zonnetje komt langzaam op, de vogels rondom me kwetteren er lustig op los en het belooft een warme dag te worden. Nog voordat Kevin gearriveerd is, heb ik de eerste vissen al op de kant. Doordat ik nu kan werpen en niet de hele tijd hoef te ‘klooien’ met de voerboot, vis ik veel sneller en efficiënter. Wanneer ik om 10:30 de hengels binnen draai, heb ik vijf vissen weten te vangen en is de buit binnen. Niet slecht voor een ochtendje ‘vakantiekarperen’!



Ranke hommers en een mooie ‘blanksaver’
Zoals wel vaker op de zandput, word ik al vlot weer met beide benen op de grond gezet. Na de vorige succesvolle nacht weet ik een week later, met dezelfde aanpak en op dezelfde stek, geen enkele aanbeet te forceren. Het blijft die nacht voor alle vissers stil, soms lijkt het wel alsof de vissen dan even op ‘uit’ staan en gewoon niks willen. Na die laatste visloze nacht op het centrale deel, richt ik mijn peilen weer meer op de ondiepere stukken van het water. Ik verwacht dat de karpers nu langzamerhand gaan paaien en dan zoeken ze toch graag die ondiepe rietkragen op. In de midweekse vakantie lukt het nog redelijk om ook tijdens de vakantie nog op de zandplas te voeren (kwestie van goed plannen ☺), maar ik vrees een beetje dat de zomerse omstandigheden (het is die week gemiddeld 26 graden) ervoor zullen zorgen dat ik de vissen niet meer voor de paai ga weten te vangen. Dat vermoeden wordt bevestigd wanneer ik na de laatste voerbeurt van een local verneem dat hij een spiegelkarper gevangen heeft die beduidend lager in gewicht zat dan pakweg twee maanden terug. Die vissen zijn afgepaaid, en daarmee op een relatief laag gewicht, maar ik wil ze evengoed nog graag op mijn onthaakmat treffen. Tijdens de nacht in de ondiepe zone blijft het wonderwel stil tot vijf uur ’s ochtends. Dan is het gekkenhuis en vang ik op krap drie uur tijd vier afgepaaide hommers. Ze zijn aan alle kanten beschadigd, maar ook hongerig van het paaien. Met lichte tegenzin ruim ik om half acht de hengels op, want de plicht roept en langer blijven zitten gaat problemen opleveren! Had ik door kunnen vissen, dan had ik zeker nog een aantal vissen weten te strikken!
Ik rijd met een ontspannen kop naar huis, want ik wist er toch vier te netten, terwijl de andere locals voor zover ik had kunnen inschatten visloos naar huis waren gereden. Het steekt desondanks nog een beetje dat ik dit voorjaar weliswaar al tien vissen heb op de zandput, maar nog geen dertiger heb weten te pakken. Rond het pinksterweekend is het relatief druk en ik wacht mijn kansen af in de nacht nadat alle tentjes verdwenen zijn. Met nog één andere visser aan de plas heb ik de stekken voor het uitkiezen en ik besluit een zone te bevissen die ik eerder wel bevist heb, maar vanuit een andere hoek. Lijndruk speelt op deze wateren echt een rol en soms helpt het dan ook om een bepaald gebied vanuit een andere hoek te bevissen. Ik heb in de tussentijd wel nog gevoerd op een ondiep stuk, maar in die zone zit nu net die andere visser. Het maakt me niet zoveel uit, dat hoort ook een beetje bij de drukte op dit soort wateren.
Ik vis alle stokken op 100meter+ in de hoop dat ik zo tenminste niet tussen alle oude voerplekken van de voorbije dagen lig te vissen. Halverwege de nacht krijg ik een rare aanbeet die niet doorzet, ik vermoed van een brasem of zeelt. Diezelfde stok is het die ’s ochtends, terwijl ik de tent al aan het opruimen ben, er werkelijk vandaar raast. Ik maak vlot contact met de vis en ik voel meteen dat dit een beter exemplaar is. Na een reeks jonge hommers is het verschil duidelijk voelbaar. Met lome, langzame uithalen zwemt de vis van links naar rechts. Voor de kant wordt het nog even spannend wanneer de spiegelkarper beide andere lijnen besluit mee te nemen, maar desondanks lukt het toch om deze Houdini te netten. Het blijkt een bekende spiegelkarper te zijn die in maart nog op 16,4kg gevangen was door een andere visser, maar nu afgepaaid en wel 15kg klokt. Ik ben er niettemin tevreden mee en terwijl ik wacht op Kevin, die foto’s komt maken op weg naar zijn werk, zit ik voldaan naast de sling te wachten. Op naar de volgende sessie, ik heb er zin in!






News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE