26.04.18

Een super einde - Tijmen van der Sande

Daar staan we dan met onze volle auto… Midden in Frankrijk, ruim twee kilometer van de stek af en er lijken geen mogelijkheden te zijn om dichter bij het water te komen. Het is inmiddels donker aan het worden dus besluiten we enkel de stretchers, de boot, de foedralen en 2 biertjes op de trolley te gooien. Tegen half 1 ‘s nachts ploffen we compleet gesloopt neer op de stretchers. Eindelijk liggen de belangrijkste spullen aan het water. Maar we hebben nog geen idee van de stek die we willen bevissen, dus we slaan ons kamp op en gaan bij het eerste licht op verkenningstocht. Het sissende geluid van het blik bier wat we openen klinkt als muziek in de oren. De komende dagen zal het erg warm worden en we hebben geen koelbox mee, dus dit zal de laatste koude rakker zijn die we dit weekend drinken. Dus we proosten op een mooie sessie en duiken snel onze slaapzakken in.

Als ik de ’s ochtends wakker word staat Tijs al te popelen om met de boot het water op te gaan. Hij duikt met zijn lange lijf de 1,80 Vortex in en ik ga met mijn polaroid de kantjes af. Helaas zijn we beiden na anderhalf uur zoeken terug op de stek zonder enig teken van karper. We besluiten daarom een centrale stek op het water te pakken en vanuit daar aanknopingspunten te verzamelen. Ieder teken van vis willen we meekrijgen. Tijdens het verkennen van de stekken weten we dan eindelijk een eerste visje te spotten. We laten wat partikels voor hem achter en gaan eerst de rest in orde maken. De overige hengels worden tegen een eiland, en op een ondiepe zone gevist. De eilandstek vraagt wat aanpassing van materiaal door een aantal obstakels onder de kant. Een vrij simpele combi-rig met een Wide Gape X maat 4 moet het belangrijkste werk doen. Namelijk; haken en houden! Een dikke voorslag in de vorm van de 50lb XT snagleader moet er daarna voor zorgen dat ik de vis niet alsnog verspeel in de takken. Van de snagleader knoop ik ruim 15 meter aan de gevlochten Subbraid hoofdlijn zodat er voldoende demping op de lijn zit bij hard vechtende vissen. Een simpele en bewezen aanpak, die ook deze sessie het werk moet gaan doen.

De combinatie van braid, XT leaders en Widegape X haken helpt om de vis te landen

Tegen de avond besluit Tijs een hengeltje te plaatsen op de stek waar we het kleine visje zagen zwemmen. Terwijl we een hapje eten loopt de hengel al af en dus trekken we beiden een sprintje richting de schreeuwende Delkim. Helaas heeft de vis zich ergens in vastgezwommen en wordt de eerste vis van de sessie gelost… Onszelf compleet vervloekend wordt de hengel teruggeplaatst en gelukkig loopt hij een half uur later alweer af. Ditmaal gaat alles volgens plan en ligt er vrij snel een kleine hommer in het net. Yes! First one in!

Die nacht loopt er rond 2:00 een hengel tegen het eiland af. In eerste instantie denk ik dat het om een brasem gaat maar vlak onder de kant voelt het toch zwaar aan. Als ik de flinke bossen wier van mijn lood af pluk zie ik een prachtige spiegel in mijn net liggen. Met net geen 15 kilo de eerste dikke vis van de sessie! De volgende dag besluiten we de meeste hengels die geen vis opgeleverd hebben te verplaatsen. Helaas mag dat niet baten want enkel de eilandstek loopt in de 24 uur die volgen nog een keer af. Dit keer gaat het om een vis van net boven de 15kilo. Hoe blij we met deze vis ook zijn, hebben we ook een beetje dubbel gevoel. Op de plek van het kleine schubje hebben we geen vis meer gezien en we hebben geen zin om wederom 24 uur te wachten op een aanbeet. Daarom besluiten we wederom een aantal hengels te verplaatsen en vissen nu ook op stekken een flink stuk uit de kant. Bij het avondeten beseffen we dat we onze laatste nacht ingaan en spreken uit dat één grote bak de sessie wel af zou maken. We hebben namelijk enorm genoten maar gevoelsmatig is de vis nog heel passief voor de tijd van het jaar. Iedere vis die we nu nog vangen is dus pure bonus.

Alsof onze wensen door de vissen zijn gehoord loopt er wederom die nacht tegen het eiland een hengel af. Deze keer is Tijs aan de beurt en ook nu komt de vis weer als een brasem naar de kant. In eerste instantie beseffen we niet zo goed wat er in ons net ligt, maar als Tijs de vis uit het water probeert te tillen valt ineens het kwartje… Wat een bak!! En wat een kleuren! De felicitaties vliegen over- en weer en bij het wegen slaat het ongeloof nog eenmaal toe. De ruim 21,7kg chocoladebruine spiegel mag even poseren voor de camera en na het terugzetten van de vis nemen we uitgebreid de tijd voor een stevig ontbijt. Dat onmogelijke eind terug sjouwen naar de auto kan ons ineens niets meer schelen. Een beter einde hadden we onszelf niet kunnen wensen.

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE