29.04.15

Een nieuw begin - Nico Vereecken

Vanaf dit jaar ben ik de gelukkige bezitter van een visvergunning op een nieuw syndicaatwater niet ver van mij uit de buurt. Met een enorm enthousiasme ging ik al heel vroeg aan de slag op dit nieuwe water. Ik viste verschillende dagsessie’s enkel en alleen om de verschillende stekken te leren kennen. Dat ik daarbij veel alleen aan het water was te vinden, was voor mij geen verrassing. Deze winter was veel guurder dan zijn voorganger. Vorig jaar werd er reeds goed gevangen op dit water in februari maar dat was dit jaar anders. Ik had wel actie maar meer dan de in grote uitzonderlijke brasems, kwam er niets op kant. Ik kwam wel door deze dagsessie’s heel veel info te weten over het water. Diepte, plateau’s, obstakels enz… Het water had geen geheimen meer voor me. Wat me ook verbaasde is dat er een goed netwerk van gelijkgezinden op het water vertoefd. Mensen die geen info voor elkaar achterhouden en alle nieuwtjes met elkaar delen. Geluk werd ik direct opgenomen door deze groep karpervrienden. Het kriebelde dan ook toen de eerste berichten opdoken dat er karpers gespot werden aan de boskant. Het gedeelte waar er het meeste obstakels in het water te vinden zijn.

Het duurde dan ook nog 2 weken voor ik een drietal dagen vrij kreeg van het werk. Ondertussen was er reeds één van de topvissen van het water gevangen dichtbij de stek aan de boskant. Ik moest dus ook mijn kans wagen om zo dicht mogelijk bij deze boskant te vissen. Aangezien er zo vroeg op het jaar altijd plaatsen zijn waar het slip van rottende bladeren, de bodem bedekken ging ik met korte Korda chods aan de slag. Kleine pop-up boilies de gehele winter gesoakt in Korda GOO zou mijn tactiek worden. Mijn eerste sessie van twee nachten kondigt zich aan zoals sommige lentedagen zijn : vier seizoen in één dag. Regen, Noordenwind, dan weer zon die warmte meebrengt.

Overdag zie ik scholen brasems voorbij trekken, en af en toe spot ik ook een karper. s ‘Avonds komt de voorzitter van het nieuwe water even socializen en net dan krijg ik een agressieve aanbeet. Ik voel even contact met de vis, de hengel kromt maar onmiddellijk is het verhaaltje uit. Een losschieter. Ik baal enorm. Mijn eerste kans en ik verspeel ze. De brave man ziet mijn bui hangen en wenst me nog een goede nacht. Maar het is nog niet donker als ik al een herkansing krijg. Deze keer kan ik de vis wel landen. Een prachtig beschubte spiegel is mijn deel. Ik verwacht nog kansen maar de nacht heeft nog vorst in petto en het wordt koud, ijskoud. De karper laat hem niet meer horen of zien.
S ‘anderdaags nadat de ochtendkou is weggetrokken en heeft plaatsgemaakt voor een prettige lentezon is het peloton brasems weer van de partij. De hele dag trekken ze rond de put op zoek naar ondiepe plaatsen om binnenkort te paaien. Het schouwspel boeit me maar de verschillende karpers die zich ook laten spotten hebben nog meer mijn aandacht. Ze zwemmen ongeïnteresseerd in de buurt van de obstakels, genietend van de zonnestralen die voor de eerste keer diep het water in penetreren. Soms zwemt er eens een karper mee met de scholen brasems die passeren maar meestal blijven ze passief voor zoveel brasem geweld. Het wordt dan ook weer avond als ik mijn eerste aanbeet krijg, een hengel dichtbij de kant bevist, vertrekt als eerste. Ik vermoed dat ik te maken heb met één van de kleinere schubkarpers die ik in de buurt van de visplek heb gezien maar als de vis zich met geweld in een ondiepe rietplek stort en ik hem de eerste keer kan waarnemen, zie ik dat ik met een goede vis te maken heb. Enkele ogenblikken later heb ik hem te pakken. Een oude krijger van 18kg6 met de naam „zwarte spiegel” is mijn deel. Later die nacht vang ik nog 3 kleinere schubs die het water rijk is. Hopelijk is het verdere visseizoen ook zo geslaagd.

Nico Vereecken

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE