26.02.14

Een heerlijke start - Daniel Takken

De natuur is van slag, zoveel is wel duidelijk. Slechts enkele keren heb ik in de maanden december, januari en februari de ijskrabber moeten hanteren. Voor het eerst sinds jaren werden de wateren deze winter gespaard van een ijzige glazen deksel, waar wij als vissers vaak machteloos aan de verkeerde kant van het ijs gedwongen waren te wachten.. Hoe anders was deze winter. Zeer veel extreem zachte dagen zorgen ervoor dat mijn karperhormonen eerder dan normaal ontwaken.
Begin Februari lijken de langetermijn voorspellingen mij nog steeds goedgezind en trek ik de krakende deksel van de vrieskist voor het eerst sinds enkele maanden weer open. Dampend liggen nog enkele zakken van oktober vorig jaar op de berijpte aluminium bekleding. Ik leen er eentje en haal er slechts twee kleine diepvrieszakjes uit. Eén zakje 15mm’ers en één zakje 20mm’ers.
De tweede week van Februari voer ik extreem spaarzaam, om de dag, enkele boilies op een ondiep water waar de vissen hopelijk goed zullen reageren op het voorspelde zachte weer en de harde wind.

Op zondagmorgen 16 Februari gooi ik al m’n spullen op de trolley en duw ik met goede moed het karretje richting mijn winterstek. De zon piept af en toe tussen de voorbij razende wolkenpartijen door en ondanks de stevige wind voelt het toch echt al bijna lenteachtig.
Een half uurtje later prikken 3 toppen net over de rand van het water. Met behulp van een voerboot heb ik één hengel tegen een vermoedelijke holding geplaatst, met slechts een klein handje hennep en twee fijngeknepen boilies. Aan de hair onder een vlijmscherpe longshank X bungelt een 15mm met een korrel gele Fake Corn.
Als de tweede bak koffie van de dag zich een weg omhoog perst door de perculator krijg ik enkele piepen op de holding hengel. M’n stow klimt iets en blijft dan staan. Ik ken dit, en twijfel geen moment. Een loom gewicht bevestigt dat ik goed gekozen heb. Van een dril is haast geen sprake, en enkele minuten later til ik een adembenemend mooie schub op de mat.
Het haakje zit keurig vast in de onderlip en voorzichtig vlei ik de vis in een retention sling.

Bart arriveert een klein uurtje later en schiet in het late ochtendlicht een serie fantastische foto’s.
Dat er de rest van de dag niets meer bij kwam heeft me nog nooit minder kunnen boeien. Fluitend strooi ik aan het eind van een heerlijke visdag de overige boilies op de beoogde plekjes en gooi ik m’n spullen in de auto.

De winterse deken is afgeschud, we zijn los!

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE