08.11.18

Een compleet najaar - Tom ter Weele

Ik hoor de eikels onder mijn voeten kraken als ik voor de zoveelste keer dit najaar een aantal kilo voer tot diep het bos in breng. Om de dag verdwijnt er een mix van boilies en pellets slechts enkele meters uit de kant onder het wateroppervlak. De bladeren kleuren bijna iedere voerbeurt anders en de dagen worden in razend tempo korter. Het zal niet lang meer duren voordat deze routine in het donker moet worden voortgezet, maar tot die tijd geniet ik van de prachtige herfstkleuren.
Na een zorgvuldige voorbereiding is het tijd om de eerste nacht aan het water door te brengen. Mijn hengels zijn voorzien van standaard Hybrid Lead Clips, een licht wartelloodje en een nét iets langere onderlijn gemaakt van soepel Dark Matter onderlijnmateriaal. Op deze manier hoop ik te voorkomen dat mijn montage te ver in de blubber wegzakt. Het blijkt een goede keuze want de eerste nacht is het meteen raak! Spiegels zwemmen hier niet, dus het is geen verassing als er na een heftig gevecht een schub bovenkomt. Even later poseer ik in het eerste ochtendlicht met de vis voor de camera die gemonteerd is op een statief. Om de paar seconden maakt de camera een foto en na een paar foto’s krijgt de vis zijn vrijheid weer terug. Een prima start!
Twee weken later ben ik terug. De stek heb ik in de tussentijd goed onderhouden en na het succes van de eerste nacht drop ik mijn montage met erg veel vertrouwen precies op dezelfde plek. Het voorgevoel blijkt te kloppen als de hengel vroeg in de ochtend tot leven komt. Ik snel me naar de doorgebogen top en maak contact met de vis. Opnieuw volgt er een spannende dril en kost het moeite om hem uit de takken, bosjes en bomen vandaan te houden, maar even later til ik de merkelijk zwaardere vis richting de onthaakmat. Ik verwijder de Wide Gape 6 uit zijn bek en als ik het net onder de vis vandaan schuif komt het complete schubbenlijf tevoorschijn. Duidelijk in fantastische conditie! Ik hang de vis voor een uurtje weg en bel een vriend die wel even als fotograaf wil spelen. Na het fotograferen van de vis laat ik nog een aantal handen voer achter op de stek en daarna verdwijnen we weer uit het bos. Het vertrouwen blijft stijgen en volgende week staat de volgende nacht alweer op de planning…

De week erna zit ik, zoals ik al aangaf, weer te vissen. Ditmaal draait het, stiekem tegen mijn verwachtingen in, helaas uit op een blank en de week erna dubbel ik de vis die ik als tweede ving… Ik wil niet klagen met een aanbeet, maar ik kom hier natuurlijk niet om vissen vaker dan één keer te vangen. Doordat ik de afgelopen twee weken geen aanbeten heb weten te krijgen van een ‘nieuwe’ vis, besluit ik om het water eerst weer eens rustig twee weken aan te voeren. Het blijkt een goede zet! Na twee weken voeren ligt er na een geviste nacht opnieuw een schub in het net. Net zo perfect als de andere twee, maar dan heel wat kilo’s zwaarder! Vinnen groter dan mijn handen om over zijn staart nog maar niet te spreken… De unster slaat verder door dan deze ooit voor mij in Nederland deed en vol enthousiasme bel ik enkele vrienden. Na de fotosessie begint het genieten: De vis zwemt weer veilig zijn rondjes en mijn najaar is nu al compleet!

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE