03.04.14

De weg is het doel - Alexander & Caroline

Ik weet niet goed waar te beginnen. Het was weer echt vissen de laatste dagen. Na twee stille nachten besloten we te verkassen naar ondieper water. Daar bleek de watertemperatuur al te zijn gestegen naar maar liefst vijftien graden. Deze keer besloot ik de hengels wat verder van de kant te leggen aangezien het wel erg ondiep was. Caroline wilde echter niet stoppen met de kantjesvisserij en plaatste een hengel drie meter uit de kant en vlak bij een grote rots. Na enkele uren kwam de eerste brasem op bezoek. Caroline stond er echter op dat de hengel in het donker weer naar dezelfde plek zou gaan. Net voor zonsopgang bleek dat een goede zet te zijn geweest. Al bij de aanbeet pakte de vis flink lijn en Caroline wilde dat ik deze aanbeet voor mijn rekening zou nemen. Het resulteerde in een vis die we eigenlijk samen hebben gevangen. Een oude grote spiegel van maar liefst 23 kilo zwaar. En het was zeker niet de laatste die van deze plek zou komen.

We hebben ook een geweldige tijd gehad met Stephane, Celine, Julien en Christopher die vanuit Duitsland was komen reizen om een lang weekend mee te vissen. De kers op de taart was dat ik hem struinend vast kon leggen. Vlak bij een brug zag ik hem daar met zijn spullen lopen. Zijn target, een koi van groot formaat, zwom in het heldere water en was duidelijk zichtbaar. Het duurde niet lang voordat hij beet kreeg. De dader bleek echter een kopvoorn te zijn. Bij de tweede vis was er sprake van meer geluk en kwam er een spiegel van bijna twintig kilo op de onthaakmat. Ondertussen had de koi door dat er iets niet klopte.
De daaropvolgende dag lukte het Christopher, tijdens een zware storm, uiteindelijk om de vis te vangen. Het was zonder twijfel een van de mooiste vissen die ik ooit heb gezien. De vangst werd gevierd en om er een schepje boven op te doen vingen Caroline en ik nog een 23 kilo zware spiegel op hetzelfde moment.

De wind begon toe te nemen. Christopher’s brolly, bedchair en slaapzak kregen vleugels, vlogen door de lucht en belandde in het water. Zijn laatste nacht viste hij vanuit onze bus. De wind kwam uit de bergen en was ijskoud. De visactiviteit stopte en het was een mooi moment om de sessie op dit water te stoppen. We hebben een super tijd gehad, nieuwe vrienden gemaakt en in totaal zeven karpers weten te vangen. Slechts een daarvan was kleiner dan vijftien kilo. In Duitsland is het een gezegde dat je het beste op een hoogtepunt kan stoppen. Dit moet een mooi moment zijn…

We zitten op een terras aan de voet van de Pyreneeën. Het eten was heerlijk en we hebben iets te veel koffie gedronken. We weten niet exact waar we hierna heen gaan. De weg is het doel. We vragen ons af waar deze weg ons brengt. Waar zullen we gaan wonen? Wat voor een werk gaan we doen? We zien er uit als zwervers… maar geven er niks om. Ik hoor de kalmerende stem van Stephane: “No stress Alex, c’est des vacances…”.

Salut,
Caroline et Alex

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE