29.09.16

Carp Gypsies #5 - Alex & Caroline

Er bestaan plaatsen die je niet loslaten. Omgevingen welke het gevoel geven aangekomen te zijn. Zo een plaats is de Extremadura met de grote stuwmeren, de wilde landschap en de vriendelijke mensen. Onzer voorpret was daarom ook zo groot dat we ons klein caravantje verder en verder, dieper en dieper in de nacht trokken. Pauzes waren praktisch niet nodig en zo kronkelden wij door de weilanden tot wij rond drie uur s’ nachts eindelijk aankwamen. Toch het duurde niet lang en de Eriba Touring transformeerde in een oven. Wij hadden al vaak van de zomerhitte hier gehoord. Nu konden wij ze ook voelen: 37 graden in de schaduw en dat begin September! Toch dat was niet alles. Het kwik blijf maar stijgen! Bij 39 graden konden we amper nog bewegen maar als het dan boven de 40 ging was het gewoon niet meer te doen. Zelf de Spanjaarden waren aan het zagen. Neen, 42 graden was voor deze periode van het jaar echt niet normaal. Ze waren echt niet content en werkelijk iedereen was aan het kreunen, zweten en naar oplossingen te zoeken om de lichaam af te koelen. Ook de natuur leek dood. Zelf de mieren kwamen overdag niet meer uit hun hollekes. Hengelen? Daar was bijna niet aan te denken. Het water was 31 graden warm en de hitte stond maar zo op de rotsen en tussen de struiken en het lange gras. Echt waar, wij hadden moeite om te ademen. Niettemin vonden Jo (hij houdt ook ontzettend van deze regio en deed de reis vanuit België om twee weken te vissen) en ik met zijn Vortex boot en Mariner motor enkele springende karpers. Gelukkig, omdat de Carp Gypsies binnenkort voor de camera’s van het Franse televisie zouden vissen en dat op dit bizar heet moment van het jaar. Maar ja goed, voor het televisie zeg je toch niet neen en nu moesten wij aan de slag.

De hitte was paralyserend. Het was gewoon onvoorstelbaar om de spullen in de boten te laden, enkele kilometers te roeien en dan al dat gerief 50 meter over spitse rotsen omhoog te sleuren om een beetje schaduw onder oude eikenbomen te vinden. Dus wij deden het rustig aan, voederden eerst wat voor en relaxten nog een beetje op de camping met zwembad. Snel snapten wij waarvan de Spaanse “mañana, mañana“ mentaliteit kwam. Ronde de veertig graden zonder wind is gewoon niet te doen! Toch waren Jo, Caroline en ik er drie dagen later helemaal klaar voor. Samen met de twee honden kwamen wij op de stek aan en het duurde nog geen halve dag en de eerste karper laag in het schepnet. Dat was de begin van een echt vissers feest. Wij vingen 35 karpers in vijf dagen! En dit tijdens een brute hitte zonder wind! Naast veel karpers rond de twaalf kilo konden wij ook heel wat vissen tussen de 17 en 20 kilo vangen, allemaal vlekkeloos en beresterke schubs. Ik had alles verwacht maar zeker niet dit. Het leek dat wij een “holding area” van veel karpers gevonden hadden. Een ware jackpot: dat stemde mij rustig voor de aankomende tijd met de camera. En zo besloten wij ook dat wij genoeg gevangen hadden, gaven de stek liever een beetje rust en voeder en zochten al naar een tweede stek. Just to be on the safe side! Dat is de voordeel als ze met Carp Gypsies draaien: wij hebben voldoende tijd om alles perfect voor te bereiden. Want ook het verwerven van hengel- en bootsvergunning vraagt heel wat tijd en moeite. De afstanden zijn hier ook gewoon gigantisch, net zoals de wateren. Niks is daar maar zo even gedaan. En de hitte is hier hardnekkig. ‘s Avonds doen de mensen hier een terrasje met een ijskoud pintje (en wat tapas) voor één Euro en genieten de koele waterdamp die over de terras wordt gesproeid.
Nog enkele dagen en de Fransen zouden komen. Meer daarover in de volgend blog, bij frisse 30 graden en een aangename westenwind…

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE