09.08.16

Carp Gypsies #3 - Alex & Caroline

Hengelen is alles anders dan saai! De vorige blog is nog geen twee weken geleden en ik kan al een half boek schrijven over deze periode. Deze zomer geeft me zoveel kracht en energie. De tijd vliegt als je veel plezier hebt. Bijvoorbeeld, ik leg mijn fototoestel even aan de kant om onderlijnen te knopen, schuift er alweer een wolkendek over het meer en een prachtige krans van zonnestralen schijnen over het beboste eilandje in de midden van het meer. Ik haast me naar mijn fotokoffer, verander van lens om dan snel in de boot te springen en te roeien om een nog beter zicht te krijgen. Toch zo snel die zonnestralen er waren zo snel zijn ze ook weer verdwenen en ik wacht tevergeefs op een tweede kans voor een adembenemende shot. Opnieuw met onderlijntjes aan het frutselen, ondergedompeld in een interessant gesprek volgt alweer het volgende magische moment dat ik graag met mijn fototoestel wil invangen. Ik voel me soms zelfs te langzaam om al deze mooie momenten te beleven. Voor mij is de dag vaak tekort. Evenzo gaat het mij ook bij het hengelen. Het is af en toe moeilijk om in het moment te zijn, er zijn zoveel opties en keuzes. De keuze van de verschillende meren en spots die je wil bevissen, welke tactiek ga ik hier uitproberen, waar leg ik welke stok, en ga zo maar door, zeer boeiend en een tikkeltje zenuwslopend. Niettegenstaande dat het me veel positieve energie geeft. Ik wil zoveel dingen tegelijkertijd doen!

Vorige nacht was het wind stil buiten. Zo rustig en vredevol. We werden gewekt van het luidkeels geschreeuw van de Delkim. Een run…! Blootsvoets strompelde ik naar de oever. Met de ene hand trok ik de Banana-boot in het water terwijl ik met de andere hand mijn hengel vasthield. Ik voelde hoe deze vis trok. Het ging sneller dan verwacht, mijn snoer zat verstrikt in een boomstronk. Zodra ik in de buurt van het obstakel kwam zwom de vis zichzelf los en ik had meteen opnieuw contact. Een paar harde stoten maar hij zwom niet echt ver weg in het diepe en bleef op een constante afstand van de boot. Ik genoot de heldere nacht. Wat een prachtige sterrenhemel. En dan een visje vangen… hij werd rustiger en legde zich uiteindelijk op zijn zij op het wateroppervlak. Ik kwam er gek genoeg niet voldoende dichtbij met mijn schepnet en gaf het snoer enkele centimeters draad toen sloeg hij krachtig met zijn vin en trok opnieuw sterk en dieper het water in. Maar ik liet hem deze keer niet zo ver gaan en al snel belandde hij dan toch in het schepnet. Zijn bek voelde krachtig aan. De haak zat perfect. Prachtige schubben op zijn zijkant. Wat een knapperd. Ik kon het uitbrullen van geluk maar ik gaf de voorkeur aan de stilte van de nacht en kon er echt van genieten.

Twee weken geleden; meteen de eerste plaats die we bezochten voelde goed aan. We gingen verder een kijkje nemen naar een tweede mogelijke plaats en die voelde nog beter aan. We checkte uiteindelijk nog een derde mogelijke plaats. Intuïtief kozen we voor onze tweede spot. Voor ons was het duidelijk, we voelen ons daadwerkelijk beter aan een groot meer, veel meer open van gevoel en gewoonweg veel meer ruimte dan te vissen op een beperkte kleine plek aan een rivier. Een sterke wind blies exact in die ene kleine bocht met wier en het zag er meteen perfect uit. We wierpen de hengels in het water vanaf de kant en positioneerden hen precies voor en achter het wier, ongeveer tussen de twee à vijf meter diep. Donkere wolken waren zichtbaar aan de hemel op dat moment. Steeds weer opnieuw lichtte de zon delen van het landschap op en was het een waar lichtspektakel van schaduwen. Vlekken van licht geverfd turkoois trokken over het wateroppervlak. Er kwamen lichte golven en het zuurstofrijke water werd naar onze oeverkant geduwd. Wat is er heerlijker als een krachtige wind op de eigen kant in de zomer?



De hengels lieten dan ook zeven maal van zich horen. Karper-time! Ook de brasems waren allesbehalve lelijk. Wit-zilverkleurig, alsof ze gebleekt waren. Af en toe vingen we een winde. Er was wel steeds iets te doen. De wind bleef blazen. Het was zo mooi hoe het water daardoor werd gemengd ne het kleurde meer en meer melkachtiger. Patricia & Alex stuurden we enkele fotootjes en nog geen drie WhatsApp’s later vertrokken zij in onze richting. Zowel zij als wij hadden ons samenzijn gemist. Door ons gezamenlijke avontuur voelen we ons meer en meer verbonden. In de daarop volgende dagen zochten we samen naar een nieuwe hengelplaats die de wind van het oosten zou afkrijgen. En daar deden we goed aan. Onze zomer nam stilaan de juiste richting aan! Grote vissen, gezellig samenzijn, samen kokkerellen - uitermate lekkere en gezonde recepten uitproberen. We hadden zelfs een privé strandje. De meisjes beoefenden yoga op het strand terwijl de jongens de perfecte boom vonden voor hun pull ups. De zomer de welke we steeds van droomden is nu werkelijkheid!

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE