21.07.16

Carp Gypsies #2 - Alex & Caroline

En het werd zomer… Aan de oever van een rivier in Frankrijk. Alex had ons meermaals verteld over hoe rustig het water hier stroomt, over de magische rotsen en de wondermooie karpers die hier rond zwemmen. We waren samen vertrokken van de bio-boerderij in de Franse Vooralpen en na een lange autorit van ongeveer vijf uur zagen we hem eindelijk. Donker water tussen massieve rotswanden en overal sluizen die de waterstroom in tientallen stukjes verdeelt. Hoewel het een van de bekendste waters is in Frankrijk om te vissen op karper, zagen we bijna geen andere karperhengelaar. Er heerste grote euforie. En met dit gevoel van extreme grote vreugde werden we ons meer en meer bewust van het feit dat we met een ander koppel onderweg zijn. We delen niet enkel de passie voor het vissen maar streven ook dezelfde levensfilosofie na. Ook delen we datzelfde gevoel dat je bekomt wanneer je volledig vrij en ongebonden onderweg bent. Gedeelde vreugde is dan ook dubbele vreugde zeggen we. En ondertussen hebben we dan ook de hardnekkige regen van het voorjaar achter de rug en zorgt warm en droog weer opnieuw voor het echte gipsy gevoel.

Op karper vissen in een rivier is een heel ander verhaal dan op een groot stuwmeer. Dat ondervonden we al snel. In het begin vingen we enkel barbelen, kopvoorn en brasem. De stijgende waterstand zorgde ook voor veel opdrijvend wier. Meermaals per dag moesten we dan ook de hengels binnen draaien omdat er ofwel wier in de snoer hing of we hadden te maken met bijvangst. Van karpers ontbrak elk spoor. En konden we dan toch één haken dan betekende dat lang nog niet dat die dan ook nog eens in het net belandde. Onder water bevinden zich vele obstakels zoals afgebroken takken, hout, puntige rotsen en vlijmscherpe mosselen en dat maakten het ons niet gemakkelijk om een visje aan de haak te slaan. En wanneer we ons dan uiteindelijk aan de omstandigheden hadden aangepast en het materiaal wisselde, waren de karpers al nergens meer te bespeuren. Zo moesten we ons de eerste dagen tevreden stellen met het feit dat we de vissen ofwel niet konden haken, we wel ergens bleven vasthangen of de lijn werd afgesneden, met andere woorden meest van de tijd vingen we helaas niets. Gelukkig konden Patricia en Alex dan toch een karpertje vangen. Hier vissen zonder informatie of aanwijzingen van een local is echt niet gemakkelijk. Maar derde keer goeie keer, na onze derde maal wisselen van plaats kregen we dan toch beet van een karper! Een mooie volschub van om en bij de vijftien kilo. De vis had nog duidelijk sporen van het paren. Hij ging voor het aas met de boilie en als kers op de taart hadden we er ook een geel plastieken maïskorreltje opgezet. Ik had het aan de rand van een diep gat in het rivierbed geplaatst. Het bleef echter wel bij deze ene prachtige vis. Even later pakten we de boel bij elkaar en gingen we op zoek naar een nieuwe hengelplaats.

Ondertussen won Portugal het EK-voetbal (wie had dat gedacht?). Er kwamen steeds meer toeristen en we vonden geen rustig plaatsje meer. We reden met onze caravan van de ene plek naar de andere op zoek naar een goede spot maar alle plaatsen waren reeds bezet. Daarbij kwam ook dat we ons op bepaalde plaatsen zeer beperkt qua ruimte voelden en die wijdse blik dat je hebt aan een groot meer en dat open gevoel ontbrak ons. Opeens uit het niets werd het ons duidelijk, we waren te ingesloten op de plaatsen waar we hadden gehengeld en vonden daarbij geen rust door de aanwezigheid van vele toeristen. We ondernamen wat we reeds dachten en openden al snel Google Maps opzoek naar het dichtstbijzijnde grote stuwmeer. Niet veel later waren we alweer onderweg verder richting het zuiden. Op weg naar een stuwmeer waar we wel al eens van gehoord hadden en dat tot de verbeelding zou spreken.

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE