24.10.18

Avontuur in Frankrijk - Tijmen van der Sande

Ik denk dat het al ruim een jaar geleden is geweest dat mijn vismaat Tijs door een Instagram contact uitgenodigd werd om te komen vissen op een ruig Frans stuwmeer. Al grappend werd deze 400 hectare grote sloot al snel “Lac du Croissant” genoemd. Het zou gaan om prachtig water met maagdelijke karpers. Reden genoeg om concrete plannen te maken zou je zeggen. Echter heeft Tijs zijn rijbewijs nog niet en was hij genoodzaakt mij ook uit te nodigen. Had ik even mazzel…

Als ik mijn Caddy achteruit de trailerhelling van Lac du Croissant afrijd begint het goed te kriebelen. Wat een ontzettend gave omgeving! Ondanks dat het stuwmeer redelijk compact aanvoelt hebben we geen idee hoe ver het water achter de bergen doorloopt. Als we met de 2 rubberboten naar de stek varen merken we dat het toch een stuk groter is dan dat we in eerste instantie dachten. Na ongeveer een kwartiertje varen zien we ‘Instagram Lucas’ vanaf een ruig uitziende oever staan zwaaien. Niet veel later krijgen we wat uitleg over het water, varen we de hengels uit en zitten we met een koud biertje aan een kampvuurtje. Amper 3 uur op de bestemming en het is nu al volop genieten!

Om de steile rotswanden te bevissen is het zaak om goed naar de kanten te kijken. Lucas tipt ons dat het type oever boven de waterspiegel onderwater vaak op dezelfde wijze doorloopt. Ik probeer dus plekken uit te zoeken die niet teveel grote stenen hebben en niet te diep zijn. Op verschillende stekken is het namelijk vlak onder de kant al knetter diep. Niet zelden drop ik mijn lood strak in de kant en vis ik daarmee op een diepte van 2 of 3 meter. Voor de wat verdere hengels ben ik overigens blij dat ik gebruik maak van de snel zinkende Subbraid. In tegenstelling tot de anderen heb ik maar weinig last van de wind. Verder gebruik ik een dikke voorslag, 280 grams wartellood en een Kamakura spinner-rig. De gevoelige punt van de Kamakura in combinatie met een steenachtige bodem lijkt in eerste instantie misschien niet de meest logische keuze, maar omdat ik de spinner-rig van een pop-up voorzien heb heeft de punt een stuk minder te lijden. Het zware lood moet voorkomen dat de laatste meter gaat schuiven en tussen de stenen beland. En de voorslag… die spreekt denk ik voor zich. Als aas gebruik ik een combinatie van verschillende Mainline aasjes, namelijk 24mm cell, 20mm salty squid en 15mm spicy crab.


Die eerste nacht weet ik de eerste aanbeet vakkundig te verspelen in een obstakel op het midden van het water. Het zware lood zorgt ervoor dat de vissen erg diep blijven en dus makkelijk de obstakels kunnen opzoeken. Rookie mistake en de volgende aanbeet zal ik meteen de boot in stappen om deze fout te voorkomen. Omdat het bij deze aanbeet blijft besluiten we te verkassen naar een ander deel van het stuwmeer in de hoop hier grotere aantallen vissen aan te treffen.

Op deze stek loopt het een stuk vlotter en weten we meerdere kleine vissen te vangen in de eerste nacht. Nadat we met zijn 3en op de foto geweest zijn zetten we tevreden een kop koffie en besluiten we hier nog een nacht door te pakken. Lucas zou ondertussen overdag op een andere stek gaan verkennen om zo een beter beeld te krijgen van waar de vissen precies uithangen. Hij is amper een uur weg als ik een aanbeet krijg van wederom een klein aanvoelende vis. Zodra Tijs en ik er met de boot boven hangen neemt hij toch enkele keren wat lijn en lijkt het er op dat de eerste betere vis van de sessie zich meldt. Zodra we de eerste keer een flank zien draaien kan ik een meisjes-achtig gilletje niet onderdrukken. Een high five volgt en bellen we direct Lucas op met het goede nieuws. Wat een puntgave monsterschub!

Ook Lucas weet die dag nog 2 vissen te vangen op de dagstek. Er wordt dus besloten om de nacht op dezelfde stek te blijven, de volgende dag naar de dagstek te gaan en dan voor de laatste nacht een aangevoerde stek op het midden van het water te bevissen. De nacht en dag verlopen een stuk minder wild dat de eerste 24 uur en daarom is al onze hoop gevestigd op de laatste stek. We bouwen een groot kampvuur en leggen de stek hermetisch dicht met hengels. Omdat ik voor de terugreis ongeveer 10 uur moet rijden duik ik vroeg mijn nest in en raak in een flinke coma. De eindstand de volgende dag is een dikke 15kg spiegel, twee schubs, en een aanbeet die we helaas niet landen. Dit gaat redelijk in een roes voorbij en pas de volgende dag besef ik dat de laatste nacht niets om over te klagen is. Tevreden werken we dus ons ontbijtje weg en beginnen we dus aan de terugreis. Nog 1 keer genieten van de geweldige omgeving van Lac du Croissant. Een trip om nooit te vergeten!

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE