28.05.18

Als het lukt - Ben van Boekel

Half april schreef ik over mijn eerste ervaringen met het pittoreske stroompje en over de prachtige oude karaktervissen die er rondzwemmen. Ik wilde graag met deze plek kennismaken, het is inmiddels eind mei en ik kan zeggen dat het gebied mijn hart heeft gestolen. Zoals jullie hebben kunnen lezen was de start op het stroompje erg goed te noemen, ik wist tot half april iedere keer vis te vangen. Tussen deze vissen zaten een aantal echte toppers, het liep naar wens. 



Het vervolg…

Na mijn Frankrijksessie met Kevin was ik alweer snel terug aan het water. Ook dit keer stond er weer een korte sessie gepland. Eigenlijk ideaal, maximaal 4 uurtjes vissen en weer weg. Geen gesjouw met tenten en stretchers, maar enkel wat steuntjes in de grond prikken. Mijn gedachte hierbij; als het voer zijn werk heeft gedaan, moet ik binnen enkele uren vis kunnen haken. Ook deze keer was het weer raak, een mooie maar kleine schubkarper wist de weg naar mijn net te vinden. 

Met de meivakantie in het verschiet zag ik alweer heel wat vismogelijkheden ontstaan, wat is het toch fijn om in het onderwijs te werken! Eigenlijk last minute werd de invulling van deze vakantie gewijzigd. Samen met een vriend ben ik richting Frankrijk gereden om daar 4 nachten te pionieren. Het stroompje moest maar even wachten. Na flink wat vissen gevangen te hebben in het Franse land, ben ik in week 2 van de vakantie weer terug gegaan naar het stroompje. Het verliep echter niet volgens plan.

In wederom twee korte sessies kwam er enkel wat brasem en zeelt op de kant. Waar was de karper? Het begon aan me te knagen. Aan het voeren kon het toch niet liggen? Dat was tijdens mijn verblijf in Frankrijk gewoon doorgegaan.

Tijdens een open dag bij Fauna hengelsport sprak ik een collega teamlid van Korda. Hij gaf me de tip om het stroompje eens twee weken met rust te laten, niet voeren en niet vissen. Het idee erachter was dat de vissen te lang geconditioneerd waren met aas. Dit zou wellicht luiheid tot gevolg kunnen hebben. Er was voor de vissen immers geen noodzaak om op de stek te blijven hangen. Wie niet waagt wie niet wint, dus proberen maar.

Na een korte ‘visbreak’ van twee weken sta ik op woensdag na het werk aan het stroompje. Ik besluit om 1,5 kg Spicycrab en Saltysquids achter te laten en de dag erop 4 uurtje te gaan vissen. Als ik op donderdagavond door het immense boterbloemenveld naar de stek loop, heb ik er op één of andere manier weinig vertrouwen in. Twee weken lang niet voeren en dan ineens 1,5kg achterlaten. Het voelt niet helemaal comfortabel. Gelukkig blijkt na een uurtje vissen dat het een gouden tip was. Mijn vlijmscherpe ronnie-rigs weten in een kort tijdsbestek twee vissen te haken. Niet groot, maar wel zeer welkom!

Precies een week later ben ik terug, er hangt onweer in de lucht. Soms heb je van die momenten dat je zeker weet dat het gaat lukken… en als het dan lukt!

En het lukte... Ben met een van de oudste en meest gewilde vissen van het water

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE