16.10.12

A moment of Happiness - Dennis Dordregter

Tijdens een korte sessie afgelopen zomer kreeg ik na een tweetal uurtjes vissen de eerste aanbeet. Ik nam aan dat het om één van de veel aanwezige brasems ging. Toen er een harde beuk op de top volgde wist ik wel beter. Na een heftige dril onder de top waarbij de vis meerder malen terug de diepte in dook en ik alle zeilen moest bijzetten om de vis weer richting de oppervlakte te krijgen. Uiteindelijk wist ik hem binnen de mazen van mijn net te loodsen. De omvang van de vis viel me gezien het geleverde gevecht “zwaar” tegen, maar de enorm grote staart die op de mat tevoorschijn kwam verklaarde een heleboel. Hoe beter ik de vis in me opnam, hoe verder mijn gedachten afdwaalden naar een aantal jaren geleden.

Toen wist ik mijn net onder een vis met een opvallende rode gloed wist te schuiven, die verdacht veel op deze vis leek. Bij het terugzetten van die vis toen der tijd duurde het lang voordat hij het ruime sop koos, de vis bleef maar stil in de weightsling liggen en draaide zich continu op zijn rug. Uiteraard ondersteunde ik de vis toen om hem in de juiste rechte positie bij te laten bijkomen. Uiteindelijk zwom de vis langzaam op eigen kracht weg, maar kort daarna draaide hij al snel weer op zijn rug.
Zo’n stres moment geeft je geen prettig gevoel. Dit ritueel herhaalde zich meerdere malen voordat hij met een spurt wegschoot en zich nog tweemaal kort aan de oppervlakte liet zien om daarna definitief te verdwijnen. Ik bleef echter tot op de dag van vandaag een onprettig gevoel houden aan hoe de vis toen wegzwom. Een aantal dagen later zag ik een vis dobberen aan de oppervlakte welke verdacht veel op de door mij gevangen vis leek. Dit beeld kwam binnen als een mokerslag. Wat was er fout gegaan en wat had ik uiteindelijk anders kunnen doen om dit te voorkomen….?

De laatste jaren heb ik hier nog regelmatig aan terug gedacht, was het inderdaad diezelfde vis die hier voor mij op de mat ligt? Bij het verwijderen van het net gevangen vis, bleek ook deze de zeer opvallende rode gloed te hebben. Gezien zijn omvang en vorm kon dit er maar een zijn! Het is de door mij dood gewaande vis van een aantal jaren geleden! Een beter gevoel kon niks mij op dat moment niet geven. Na een paar snelle foto’s op de mat kreeg de vis zijn vrijheid terug, deze maal zwom hij zonder enige aarzeling weg en liet mij met een zeer goed gevoel op de oever achter.

Vang ze!
Dennis

News ArchiveNEWS ARCHIVE

ARCHIVE